Ιάσωνας Σταυράκης, Από τα “Μηδέν Γραμμάρια”

Τυχαία γνωριμία

Γνώρισα τελικά τον άγνωστο
ποιητή…
Δεν είχε θέση ανάμεσα
σε αγάλματα…
Ούτε ποιήματα
δεν είχε γράψει…

Σίσυφος

Δεν είμαι ξένος εδώ…
Βλέπεις εκείνη
την κηλίδα ψέματος
που ανθίζει
μια φορά τον αιώνα
στην καρδιά της στέπας;
Βλέπεις στα μάτια
του ελέφαντα
το χάρτη
του πεπρωμένου;
Βλέπεις το Κιλιμάντζαρο
που τρίβει τους αγκώνες
και στο σκοτάδι μου φωνάζει…
Σίσυφε,
Δε με θυμάσαι;

Fuga

Δεν υπάρχει εμβόλιο για τη φυγή,
ακριβέ μου…

Χωρίς παραλήπτη

Δε χρειάζομαι άλλα μηνύματα…
Έβαλα στην τσέπη το τελευταίο κονσερβοκούτι
που λήστεψα απ’ το ναό της ελπίδας…
Ξεκίνησα μυστικό διάλογο με τα φρούτα
που τόσο εύκολα φθείρονται…
Δεν έλαβα απαντήσεις…
Ούτε απ’ τους ανθρώπους απαντήσεις έλαβα…
Το σύμπαν με ξεγέλασε…
Στεγνώνω σαν χταπόδια
ένα ένα στον ήλιο
τα πτώματα των φίλων μου…
Χαμηλώνω τα μάτια
και με χνώτα ζεσταίνω
την σακοράφα
προτού ράψω
το στόμα μου
για πάντα…
Πόσες ψυχές θα κουβαλήσω;
Για πόσες ψυχές θα κλάψω ακόμη θεέ μου;
Για πόσους φόνους
θα αντέξω να τραγουδήσω;
Πόσα κέρματα θα σπείρω κάτω
απ’ το παγωμένο βλέμμα
του λευκού;
Δεν θα λάβω απάντηση καμιά,
μα ούτε θα σε ξαναρωτήσω,
ακριβέ μου…

Ειδωλολάτρης

Είμαι ο αρχιερέας των παγανιστών
που λάτρεψαν το κορμί σου…

Μήτρα

Η μάνα της τέχνης
είναι η παύση…

Το χρέος

Να σου συστήσω τον κόσμο
όπως τον έχω γνωρίσει…
Αυτό ήταν το χρέος μου…
Ούτε κι εγώ ποτέ κατάλαβα γιατί…

Άνθρωποι και πόλεις

Πάφος…
Πεκίνο…
Μπουένος Άιρες…
Αθήνα…
Βερακρούς, Νάπολι, Σαο Πάολο
Αβάνα, Ναϊρόμπι…
Όλες οι πόλεις του κόσμου είναι ίδιες…
Κι άνθρωποι μονάχα στα ονόματα
διαφέρουν…

Άκουσα την σενιόρα Ροντρίγκες
να κλαίει για το δεύτερό της γιο
που ήταν κάπως τρελαμένος…

Ξημέρωσε μάνα σκέφτηκα…

Οι άνθρωποι
μονάχα στα ονόματα
διαφέρουν…

ΙΙ

Όπως κι αν έρθει η ζωή
θα της δώσω το σχήμα μου…

Κυνήγι

Πώς να κυνηγήσει κανείς
άγριες λέξεις
σχεδόν σαρκοφάγες
που φυτρώνουν δίπλα
απ’ το βλέμμα του λύκου
και των πνευμάτων
τους βρυχηθμούς;

Τρομοκράτης

Σταμάτησα να φοβάμαι
τις εικονικές εκτελέσεις…
Η πραγματικότητα ήταν
πως πάντα έτρεμες
να με πυροβολήσεις…

Πλεκτάνη

Στα έγκατα του ανθρώπου
βρίσκεται λένε ο θεός…
Το παράδοξο είναι πως
όταν κανείς αγαπήσει
τόσο πολύ τον εαυτό του
δεν ονομάζεται πιστός
αλλά Νάρκισσος…

Τοτέμ

Στην έρημο της ψυχής
υπάρχει ένα τοτέμ
κτισμένο από τύψεις…

Οι μορφές που θα δεις σκαλισμένες
θυμίζουν πνεύματα γερασμένα
που ξαποσταίνουν στη σάρκα
της πέτρας…
Οι προσευχές που θ’ ακούσεις
ξελογιάζουν της ικεσίας το τέρας
κι ανασταίνουν τσακάλια
που ξεσκίζουν
τον ανθρώπινο φόβο
και μετατρέπουν
το βλέμμα του τρομαγμένου
σε ψυχή αετού…

ΙΙΙ
Τα όνειρα
είναι κβαντικά
αποστάγματα…

Θυμάμαι

Υπάρχει ένας μαύρος θεός
κι ένας λευκός διάβολος…
Τους είδα…
Τους θυμάμαι μέσα στα μάτια σου…

Η καταδίκη

Έχετε ποτέ καταδικαστεί;
Χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Τις περισσότερες από τύψεις…
Κύριε, εννοώ αν έχετε καταδικαστεί ποτέ από το κράτος.
Ναι, χιλιάδες φορές, κυρία μου…
Κουβαλώ στον αυχένα
τα σύνδρομα της γενιάς μου…
Κύριε…
Έχετε πάει φυλακή;
Χιλιάδες φορές,
αλλά κανείς δεν είδε τα χαρτιά μου…
Μάλιστα, θυμάμαι κι ένα κακό σκυλί
να γυροφέρνει στο κρανίο μου
ν’ ακούω τα γαβγίσματά του
και να μην μπορώ να μιλήσω…
Να μην μπορώ να σκεφτώ
και να βλέπω τα δάκρυα μου να κυλούν
κάθε που τον έπιανε η λύσσα…
Μην με ρωτάτε λοιπόν αν έχω καταδικαστεί…
Μην με ρωτάτε τίποτα πια…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και θα φύγω…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή και δεν θα ξανάρθω στον ύπνο σας…
Θέλω μονάχα μια υπογραφή για να θυμάμαι πως υπήρξα…
Όπως συμβαίνει στην αρχή κάθε ζωής
και στην αρχή κάθε θανάτου…

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s