Κωνσταντίνος Μελισσάς, Κάτω Ρίνη

Εκεί, κάπου μετά το 40ό χιλιόμετρο,
δεκαπέντε χιλιάδες μέτρα μετά το σταθμό διοδίων των Μαλγάρων,
κάνε τρεις φορές το σταυρό σου για το σκύλο πού πέθανε
αφήνοντας το κουφάρι του στη βρεγμένη άσφαλτο.
Το νερό της βροχής χάϊδεμα σε μνημόσυνο γαμήλιας σχέσης
σ’ ένα άδειο ξωκλήσι στο βουνό με πλάνο αργό
σαν σε κομμένη σκηνή απ’ τον Μελισσοκόμο του Αγγελόπουλου.

Κι εμείς κι εσείς κι εγώ
στον πρώτο όροφο του Ειρηνοδικείου του χωριού Κάτω Ρίνη.
Στο διάδρομο η διάσημη για τις λανθασμένες ημερομηνίες
στους φακέλους υπερχρεωμένων γραμματέας
να τραγουδά με κολλημένο το κουμπί της επανάληψης
«Ζω στον δικό μου κόσμο εγώ».

Κι εμείς κι εσείς κι εγώ
να αναμένουμε μια δεύτερη συνάντηση
με την κινέζα πριγκίπισσα Τσιν Τσαν Χάκα
με την ελπίδα ότι τώρα
μετά την οικονομική Φουκουσίμα
η ίδια θα είναι επιεικής
με τους γιαπωνέζους υπηκόους της.
Ίσως, σήμερα, ίσως
να μην τους ζητήσει να μιλήσουν μανδαρίνικα
και ζήσει αύριο χωρίς μια νέα τσάντα Λουί Βουιτόν
ή ένα παλτουδάκι της Ερμές.

Στο δρόμο της επιστροφής εσύ
-όχι εμείς, εσείς, εγώ-
ήδη μερικώς δικαιωμένος
(ολικώς μόνο «ο νεκρός δεδικαίωται»)
αγαπούσες πολύ τη ζωή
σκουπίδια όμως οι σκέψεις
και τα λουλούδια «μύριζαν εφηβικό πνεύμα»
όταν βούτηξες στο βυθό της Μεθώνης για γαρίδες.

*Από τη συλλογή «Ματς Πόιντ», εκδόσεις Θράκα, 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s