William Carlos Williams, Δύο ποιήματα

Η διάρκεια

Ένα τσαλακωμένο φύλλο
σκούρο χαρτί
περίπου στο ύψος

και τον φαινομενικό όγκο
ενός ανθρώπου
στροβιλιζόταν με τον

άνεμο αργά ξανά
και ξανά μες στο
δρόμο όταν

ένα αυτοκίνητο πέρασε
από πάνω του και
το τσαλάκωσε στο

χώμα επάνω. Σε αντίθεση
μ’ έναν άνθρωπο σηκώθηκε
πάλι και στροβιλίστηκε

με τον άνεμο ξανά
και ξανά για να γίνει
όπως πριν ήταν.

***

Όλα τα φανταστικά πράγματα

τη μουσική τη ζωγραφική κι όλα τα σχετικά
αυτό μονάχα σκέφτονταν
στο Πουέρτο Ρίκο τις παλιές μέρες
των Ισπανών όταν ήταν κορίτσι

Έτσι τώρα
δεν γνωρίζει τι να κάνει
μονάχη με τον εαυτό της
και γερνώντας εδώ πέρα —

Το πράσινο παραμένει πράσινο
όμως τα απομεινάρια
παλαιότερων πραγμάτων, ma chere

πρέπει να αντέξει τις απορρίψεις
εκείνου που επιστρέφει
στις απαρχές —

Ειδάλλως τι; ένας
καθάριος άνεμος, ψηλά, απρόσβλητος
από χυδαίες μυρωδιές.

*Από το βιβλίο “Ουίλλιαμ Κάρλος Ουίλλιαμς Ποιήματα, εκδόσεις Ηριδανός, Αθήνα 2007. Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s