Βασίλης Βασιλειάδης, Naif ποίηση

Artwork: Alberto Magnelli

Κάθε μέρα
λαχταρώ νά ζήσω βουτηγμένος στήν ύβρη,
τήν ομορφιά τού αγώνα,χωρίς κανένα εχέγγυο γιά τήν νίκη,
νά κερδίσω ένα μικρό κομμάτι τής ελευθερίας μου
γιά νά τό κολλήσω στό ψηφιδωτό τής ύπαρξης μου,
χρόνια παλεύω νά τελειώσω αυτό τό ψηφιδωτό
αλλά ακόμη λείπουν ψηφίδες
πολλοί οί μικροί αγώνες μπροστά μου
γιά ν αποκτήσει τό Είναι μου τήν ομορφιά του.

(Γράφτηκε στό Saint-Ceneri-le-Gerei/Νορμανδία 1982)

***

Τό ξημέρωμα δέν είχε δεί μέχρι τότε
στοματικότερη σιωπή από αυτή τής αγκαλιάς τους,
τόν κρατούσε σφιχτά στά στήθια της
ντυμένη κατάρρευση ασήκωτη
στάζουν παραδοχή οί ψίθυροι,
πάντα έρχεται ή ώρα πού τά παυσίπονα χάνουν τή δράση τους
καί τότε
είναι νά μήν φτάσεις νά πείς τό ανεπίτρεπτο
δέν ξέρω πιά
πού είναι ή ζωή μου;
είναι νά μήν φτάσεις ν αναρωτηθείς τό αμετάκλητο
πώς μπορώ νά ζήσω
ακατοίκητος από ζωή;
ποιός μπορεί όταν έρθει αυτή ή στιγμή νά σού μεταγγίσει ελπίδα πεισμωμένη
εκτός από τόν έρωτα;
τού χάιδευε τά μαλλιά,
τήν πήρε αρκετά λεπτά γιά ν αποθέσει τήν απάντηση χειλόφιλο μακρόθυμο,
κανένας καί τίποτα, ψιθύρισε

(Κατερίνη, ακούγοντας τήν βοή τής αγριεμένης θάλασσας, 14.Μαρτίου 2019).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s