Μιχάλης Ανθάς, Αρχίνισαν οι φωτοφόρες κόρες της Ανατολής

Alberto Magnelli, Ronde oceanique

ΑΡΧΙΝΙΣΑΝ οι φωτοφόρες κόρες της Ανατολής
να κουρελιάζονται γύρω μας.
Σαν στρείδια μένουν ακίνητες και περιμένουν
κάποιο αργό ξύπνημα.
Πέντε μολυβένια δάχτυλα ξεκουράζονται στο κράνος μου.
Νά ‘ναι του Θεού η συμφιλίωση, ή του στρατηγού η έγνοια;
Δεν ξέρω,
άν είμαι έτοιμος ν’ ακούσω μια θρηνωδία,
να προφτάσω ένα βρεχτό λάλημα,
πριν σωπάσει στο βρυχηθμό του λιονταριού.
Δεν ξέρω
άλλο απ’ την έχθρα της νίκης τ’ είναι δικό μου.
Κοιτάζω με τό ‘να μάτι τα σουφρωμένα φρύδια της μέρας.
Κείνα τα πέντε γίναν μύρια τόσα!…
Κι όταν όλα μαζί σπιρούνισαν τη φοράδα στην κοιλιά,
ούρλιαξε για τον ύμνο που ψάλλαμε γιαυτή.
Δεν ξέρω πότε χάθηκε:
Με το πουλάρι που γέννησε στα πόδια μας,
ή γιατί ξεπέζεψε το καύκαλό της η νύχτα, να συμμαχήσει με ποιόν;
Δεν ξέρω
άν έτσι θρέφεται η θέα των μαστόρων,
όταν εισελαύνουν τα λάσπινα παραπέτα
στο λάτρεμα του αγγυλωτού βράχου,
με τα ΕΛΟΒΙΑ της λευτεριάς ΤΟΥ τ’ αγριοπερίστερα.
Δεν ξέρω
αν το διάταγμα της ηθικής
συγγενεύει με το άνομο πέταγμα μιας ελπίδας
στο ΙΔΙΟ φωτοφόρο κατώφλι του νόμιμου θανάτου.
Δεν ξέρω, δεν ξέρω, δεν ξέρω!…

*Από τη συλλογή “Επί Γης Ειρήνη”, εκδόσεις “Δίπτυχο”, Αθήνα 1983.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s