Χρίστος Κασσιανής, Τρία ποιήματα

Στις ρυτίδες του νου (Ι)

Ο άνεμος δακρύζει
Πυρόχρωμο βέλος τινάζεται
εξάφνου δίχως φασαρία

Μπορούμε ακόμη στις πόλεις που δαιδαλώνουν

Οι αυλακιές στα μέτωπα
στρέφονται στα πρόσωπα που
ατάραχα ανησυχούν

Τα βλέφαρα των φίλων βάρυναν
όπως τα βλέμματά τους

Σαν πέφτει το μαυροκύανο σύννεφο
στις ρυτίδες του νου
μια ανάσα κόβεται κι ένα φως θαμπώνει

Σπίτια και τοπία σκορπίσανε
Δεν φτάνει η καλοκαιρινή βροχή
να δροσίσει τις καρδιές μας
τεγνές απ΄ την ξηρασία

Πλαστικά χαμόγελα στα πέλματά μας

Κι άφωνοι δεσπόζουμε στη συρροή των υποταγών μας
Για τη ζωή αναθαρρούμε
Στεναχώρια,καμία..στον καθρέφτη με τις αλυσίδες

Ιούνιος 2018

***

Στις ρυτίδες του νου (ΙΙ)

Λήξις θερινού ηλιοστασίου
η μνήμη της πέτρας εμφανίζεται
ασάλευτη σε κίνηση
βαθύ καλοκαίρι με φεγγάρια και ήλιο

Αντάμα με τους “σωτήρες”,γλέντια και καημοί
Μαζί και οι “φωστήρες”
(μας σώνουνε κλωτσηδον και κατ’ορυμαγδόν)

Κι εμείς βάρδιοα βαθιά, χαζεύουμε γλυκια βραδιά
ώσπου ο Αποσπερίτης..

Με μια βαθιά αναπνοή
με τεντωμένες της χορδές της καρδιάς
κι άσπαστους εγκεφαλικούς νευρώνες

Αγία Νοσταλγία κι αγία τρομάρα μας μαζί
σε μια παλαιότητα που σφύζει από νεότητα

Ιούλιος 2018

***

Αυτοσχέδιο με 3 λέξεις

(στον φίλο μου Μωβ και τ’αερικό Αντιγόνη)

Μην ζητάς τίποτε αναζητείς ωστόσο,

Σε μια αδιάρπαστη στιγμή
να ονομάζεις τη φυγή φαλκόνι
ύστερα και λίγο πριν
τινάζεσαι σε μια στεριά, μαζί με το ψαρόνι,
αθήριτος, σαν ασπίθα απ’ τ’ αμόνι

Φεβρουάριος 2019

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s