Ποιήματα για την Εργατική Πρωτομαγιά

Νίκος Γκάτσος
(Από 
την ποιητική συλλογή του “Ξένα” 2001) 


Παράξενη πρωτομαγιά

μ’ αγκάθια πλέκουν σήμερα στεφάνια

ήρθ’ ο καιρός του «έχε γεια»

τι να την κάνεις πια την περηφάνια.

Στα δυο σου μάτια τα χρυσαφιά

σκοτάδι πέφτει και συννεφιά

ποιες μπόρες φέρνεις και ποιες βροχές

σε κουρασμένες νεκρές ψυχές
 

Παράξενη πρωτομαγιά

ο ήλιος καίει το πέλαγο στη δύση

μα της καρδιάς την πυρκαγιά

πού θα βρεθεί ποτάμι να την σβήσει.

Πρωτομαγιά

με το σουγιά

χαράξαν το φεγγίτη
και μια βραδιά 

σαν τα θεριά 

σε πήραν απ’ το σπίτι.

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά

είδα τον μπόγια να περνά και το φονιά

γύρευα χρόνια μες στον κόσμο να τον βρω

μα περπατούσε με το χάρο στο πλευρό.

Νυν και αεί

μες στη ζωή

σε είχα αραξοβόλι

μα μιαν αυγή 

στη μαύρη γη

σε σώριασε το βόλι.

Κι ένα πρωί σε μια γωνιά στην Κοκκινιά

είδα τον μπόγια το ληστή και το φονιά

του `χανε δέσει στο λαιμό του μια τριχιά

και του πατάγαν το κεφάλι σαν οχιά.

***

Τόλης  Νικηφόρου

Ωραία που ήταν η συγκέντρωση

στην πιο μεγάλη μας πλατεία

ωραία τα μάρμαρα

ωραία τα μέγαρα

ωραίο και το παλιό εργατικό μας κέντρο

οι εργάτες είχαν ήδη φύγει

να κάνουν την πρωτομαγιά στις γύρω εξοχές

με τις γυναίκες, τα παιδιά και τα γεμάτα τους καλάθια

απόμεινες εσύ

απόμεινα εγώ

να κρατάμε ένα απορημένο λάβαρο

και τα στολισμένα μπαλκόνια

με τους βραχνούς ομιλητές

***

Γιάννης Ποταμιάνος

Η Πρωτομαγιά 
    
Βγήκες αιμοστάλακτη
στην όψη

με υψωμένη τη γροθιά
ανεμίζοντας αυταπάρνηση

στο φως του Μάη

Στεφανωμένη λουλουδιασμένα
όνειρα

κι αστείρευτη αγάπη για ζωή

Να μυρίζει ο ιδρώτας σου

έρωτα

και η δουλειά σου ελπίδα
Κι όμως σε θέρισαν οι ριπές
σαν στάχυ

τα κόκκινα τριαντάφυλλα

έγιναν παράσημα στα στήθη σου

επίμονα να αιμορραγούν

της λεβεντιάς το νάμα

Αχ Πρωτομαγιά άδολη παρθένα

εμπνέεις και εμπνέεσαι

απ’ τις κεραύνιες ομοβροντίες

της ανοιξιάτικης βροχής

και περιφρονώντας το χαλάζι

βλέπεις μόνο καλοκαίρι

Αχ εργατική Πρωτομαγιά, θυσία
σε κάδρο κρεμασμένη

Οι εικόνες των μαρτύρων σου 
μας οδηγούν

***

Α. Κ.

ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ

Στους δρόμους με τις πλαστικές σημαίες 

ενδοσκόπηση. 

Τ’ αγάλματα της πόλης 

σαν να ξεχύνονται στις διαδηλώσεις.

Πιάνεται η καρδιά μου κάθε Πρωτομαγιά  

Μεγάλη Παρασκευή 

αποκαθήλωση…

Ως η ζωή εν τάφω… 

Τόσος καημός

Τόσες ήττες

Τόσο αίμα…

Μα το κόκκινο πέταλο της παπαρούνας 

σαν κάνω πουκάμισο 

θα είμαι του κόσμου της καταφρόνιας 

όχι το σύμβολο μιας χαμένης άνοιξης 

μα ένα τραγούδι σαν μυρωδιά του κάρβουνου

να βάψω όλα τα όνειρα…

Κι έτσι αγνός μέσα στα κουρέλια μιας ύπαρξης 

να αναδυθώ σαν πρωινή δροσιά 

σαν το άρωμα γαρίφαλου…

Πάλι προστάζω όραμα…
     

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s