Μαρία Πανούτσου, Ύμνος

Α
Πως ενώνονται όλα τα σπλάχνα σε ένα, 
μια τεράστια ζεστή πορτοκαλιά, μπάλα, 
ένα υπέρογκο κερί,
όταν σε σκέπτομαι.

Λαμπάδα μιας Μεγάλης Τετάρτης 
μια εμπιστοσύνη που τρεμοπαίζει
αυτό είμαστε.

Ναι. Είμαστε, πολύ κοντά,
πιο κοντά, δεν γίνεται,
σε αυτήν την γη.

Φτηνό κρασί πίνω,
στην υγειά σου,
και σου λέω:
Με το ίδιο σώμα πάμε σε ένα είδωλο,
με το ίδιο σώμα πάμε στη αγάπη. 
Μου λες μη μιλάς για την αγάπη
και εγώ ανοίγω το πώμα από το μπουκάλι.

Β

Εκεί πέρα στο βουνό
μια κορυφή που δεν επισκέφτηκα ποτέ
θα πάω και εκεί θα ζήσω την σιωπή 

Εκεί η ψυχή παίρνει μορφή
κατρακυλά στους κάμπους/
στα βουνά/
στις λαγκαδιές/
στην ακροποταμιά/
λούζεται με το άγιο ιμάτιο
και αναπολεί /
τις ασώματες στιγμές/
ας είναι ατόπημα κάθε σκέψη/
πράξη/
που δεν σε περιέχει θεάνθρωπε.

Σε ευχαριστώ Κύριε
για τις αμφιβολίες που μου φύτευσες.

Είναι το μόνο που με έσωσε,
από τον τέλειο χαμό.
Εδώ ο αέρας μιλάει,
με ό, τι βρίσκει μπροστά του,
με ό, τι του αντιστέκεται.

Τόσοι κι τόσων χρόνων, δεν έφτασαν για να σε υμνήσω,
μόνο έφτασαν, για να δοξάσω την απώλεια της αθωότητας.

Λυπήσου με κύριε και δώσε φως,
σε κάθε λέξη,
σε κάθε βήμα,
σε κάθε κίνηση, της κόρης του ματιού μου.

Απρίλιος 2019

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s