Γιάννης Ευαγγέλου, Δύο ποιήματα

Όπως πάντα

Γεμάτο το αμφιθέατρο, όπως πάντα.
Πρώτα τοποθετούνται οι άλλοι, όπως πάντα.
Εμείς περιμένουμε την κατάλληλη στιγμή, όπως πάντα.
«Τακτική, σύντροφοι», μας υπενθυμίζει ο Σ., όπως πάντα.

Πώς ανοίγουν τα μάτια του,
κάθε που μας μιλάει.
Πώς κλείνουν τα μάτια μας,
κάθε που τον ακούμε.

Έχει ιστορία στο χώρο ο Σ.
Μετράει παραπάνω ο λόγος του.
Μη με ρωτάς γιατί.
Απλά, έτσι είναι.
Και μη ρωτάς ποιος είναι ο Σ.
Αυτά τα ρωτάνε οι χαφιέδες.

Έχουν ήδη περάσει τρεις ώρες.
Φωνές, αντιδικίες, ο κακός χαμός.
Αλλά σε λίγο θα σηκωθεί ο Σ.
όπως πάντα,
και θα γλιτώσουμε από τις θεωρίες του κάθε τυχάρπαστου.

***

Οι χτίστες

«Το πανεπιστήμιο είναι δημόσιο

και θα μείνει δημόσιο.
Δεν πρέπει να στοχοποιούμε τα παιδιά

που διαμαρτυρήθηκαν για το αυτονόητο.

Το χτίσιμο ήταν συμβολικό,

ήταν πολιτική πράξη με ιερό σκοπό,

κανένας δεν τραμπούκισε κανέναν,

κανένας δεν τραυματίστηκε,

αλλά αύριο θα βγουν τα κανάλια
και θα πουν ότι φασίστες είναι αυτά τα παιδιά,

τα παιδιά μας,
κι όχι όλοι αυτοί που τους στερούν τη ζωή.»

*Από το βιβλίο “Μαχνοβτσίνα – Τριάντα σημειώσεις”, εκδόσεις διάπυροΝ, Νοέμβριος 2013
.

One response to “Γιάννης Ευαγγέλου, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s