Kenneth Rexroth, Ένα ξίφος σ’ ένα φωτεινό σύννεφο

Πιασμένοι χέρι-χέρι, πάμε να χαζέψουμε
Την Παραμονή των Χριστουγέννων τα πλήθη
Στην οδό Φίλμορ, στη Νέγρικη Συνοικία.
Η βραδιά είναι γεμάτη πάγο. Ο κόσμος
Βιαστικός, τυλιγμένος μες στις ανάσες τους
ου αχνίζουν. Μπροστά στις βιτρίνες
Τα παιδιά αναπηδούν με λαμπερά μάτια.
Ο Αη-Βασίλης χτυπά τα κουδούνια του.
Αμάξια κάνουν ουρές και κορνάρουν.
Τα τρόλεϊ χτυπούν το καμπανάκι τους.
Δυνατά μεγάφωνα στους στύλους των φώτων
Παίζουν κάλαντα, στα τζουκ μποξ των μπαρ
Ο Λούις Άρμστρονγκ παίζει το «Γουάιτ Κρίστμας».
Στα καταγώγια τα κορίτσια
Γδύνονται, χαμογελούν και λικνίζονται
Με τη μουσική του «Τζινγκλ Μπελς».
Στις προσόψεις οι.επιγραφές νέον αναβοσβήνουν
Μηνύματα χαράς, φιλαργυρίας, φόβου, υγιεινής,
Και τα περήφανα μικροαστικά ονόματα.
Το φεγγάρι λάμπει σαν πουτίγκα.
Σταματάμε στην κεντρική γωνία και κοιτάζουμε
Ψηλά, διαγώνια απέναντι, το φεγγάρι που
Υψώνεται και τους σεμνούς, παραταγμένους
Άπειρους χειμερινούς αστερισμούς.
Εσύ λες, «Νά, ο Ωρίωνας!»
Το πιο ωραίο πράγμα που θα γνωρίσουμε ποτέ
Στον κόσμο ή στη ζωή μας, στέκει στον κενό
Φεγγαρόλουστο ουρανό, πάνω από τα πλήθη
Των ανδρών των γυναικών και των παιδιών,
Των λευκών και των μαύρων, των χαρούμενων
Και των άπληστων, των καλών και των κακών,
Των πωλητών και των αγοραστών,
Των ισχυρών και των θυμάτων, σαν ένα
Αχανές θεώρημα που αν κάποια στιγμή
Λυνόταν, θα έλυνε για πάντα το μυστήριο
Και τον πόνο κάτω από τα στολίδια και
Τις καμπάνες. Νά ’τος, ο άνθρωπος
Της Παραμονής των Χριστουγέννων,
Απλωμένος στον ουρανό σαν αληθινός θεός
Που θα τον έφτανε να πίστευες λίγο
Σ’ αυτόν. Είμαι 50 χρόνων και είσαι 5.
Δεν θα ’ταν σωστό να το πω αυτό
Κι ίσως ούτε σωστό να το γράψω.
Πίστευε στον Ωρίωνα. Πίστευε στην νύχτα,
Στο φεγγάρι, στην πολυάνθρωπη γη.
Πίστευε στα Χριστούγεννα, στα Γενέθλια,
Και στα Πασχαλινά κουνέλια.
Πίστευε σ’ όλους αυτούς τους φευγάτους
Συνδυασμούς της φύσης, που είναι όλοι τους
Καταδικασμένοι να χαθούν και να εκλείψουν.
Να είσαι πάντα αληθινός με τούτα.
Μην παρατήσεις ποτέ τούτη την άγρια
Θρησκεία για τις ματωβαμένες, αφηρημένες του πολιτισμού
Έννοιες των καθαρμάτων που ζουν
Σκοτώνοντας εμένα κι εσένα.

* Μετάφραση: Γιάννης Λειβαδάς.
** Από το βιβλίο “Κέννεθ Ρέξροθ ποιήματα”, εκδ. Ηριδανός, Αθήνα 2014.
*** Η Φωτογραφία του Kenneth Rexroth δημοσιεύεται στο ίδιο βιβλίο (σελ. 20).

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s