Λάζαρος Γεωργιάδης, Έξι παρά τέταρτο

Μικρά τριχτά κουδουνίσματα
Πυροβολισμοί και μαστίγιο
Το στόμα της Χάρυβδης στο πρώτο φως

Τα δόντια μου μικραίνουν
Λες και βρίσκω θέση για παρκάρισμα
Δίπλα σε γκρεμό

Κάτι έξω από μένα αλλά γνώριμο πια
Με σπρώχνει στις απαρχές μιας ανόθευτης ήττας

Είμαι αιχμάλωτος στα χέρια της πληροφορίας

Το ίσως κι αυτοθέλητα θύμα
Του βιοτεχνικού πολιτισμού

Ένα λεπτό μετά βραστήρας on για καφέ
Καπάκι τσιγάρο

Παράθυρο

Όπως ανοίγω τα πόδια σου σε φάση
-Όχι πάντα- αλλά ξέρεις τώρα
Τα παράθυρα συνήθως μας χαμογελούν
Με μια τζογαδόρικη κι εθιστική αγωνία

Να μπει αέρας
Να μπω στο νόημα

Τα σύννεφα δε μου κάνουν συχνά το χατίρι

Ευγνωμονώ με σιγουριά το γέρικο άστρο
Φτύνω τον βίο που βρήκε δρόμο να ξεθαφτεί

Έξι και πέντε στο ντους
Φαντάζομαι όλους τους ωκεανούς να εξατμίζονται
Να κυλάω μαζί με τα σαπούνια στο νεροχύτη

Έξι και τέταρτο σε αποχαιρετάω
Κι άλλο τσιγάρο κι άλλος καφές

Μωρό μου μισή τζούρα κι έφυγα

Έξι και μισή ακόμα σε αποχαιρετάω
Τα ρούχα πάλι στο πάτωμα

Πρέπει να φύγω

Να ντυθώ
Προτού με ξεκλειδώσει η πόρτα του αμόλυντου νου.

*Από τη συλλογή “Τέλος”, εκδόσεις Στοχαστής, 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s