Στέλιος Ροϊδης, Πέντε ποιήματα

Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΜΑΣ

Το απομονωμένο βασίλειο του χθες
Βασιζόταν στον εαυτό του πια τώρα
Δεν με είχε ανάγκη πια
Γύρισα, εκείνο το μαχαίρι στην πληγή
Αλλά το μαχαίρι ποτέ δεν ξαναγύρισε
Ούτε ποτέ δεν ξαναγύρισε, η πληγή.

***

ΒΙΤΡΟ

Ένστικτο επιβίωσης
κάλεσμα εικόνων
τα ορυχεία ταό στο δρόμο
αόρατο χιόνι
γιατί το κάνεις αυτό που σε έκανε
έφυγε
όλη η ομορφιά είναι μέσα στα κύτταρά μας
άφωνο μεγαλείο
ή ίσως τίποτα που να καταλαβαίνεις τόσο καλά
ο χρόνος μέσα από το ορυχείο
φωτοκύτταρο της ζωής
ή μακρυνά λάθη
που ξέρουν την ουσία.

***

ΛΙΜΑΝΙ

Ποτέ δεν θα νικήσεις το γραφικό σου αποτέλεσμα
Είναι ο τόπος, αυτά που είπες
Είναι ο τρόπος που περίμενες το αποτέλεσμα
γραφικός, η μεθοδολογία σε βάση μυστική
ακόμα προστατεύεις την αποκλειστικότητα
και εκείνη σε σφετερίζεται
μειδιώντας αντιδράς, είσαι εσύ, ακολουθείς
Ποτέ δεν θα νικήσεις το γραφικό σου αποτέλεσμα.

***

ΚΥΜΑΤΑ

Η ομορφιά σου μπορεί να σώσει αυτόν τον άνθρωπο
Τα κύματα φέρανε την ομορφιά σου
Έξω από αυτή την πόρτα
Τώρα μη με αφήσεις να βγω
Δεν θέλω να τους ξαναδώ
Μη με αφήσεις να κάνω τις δουλειές μου
Δεν έχω άλλη δουλειά από την ομορφιά σου,
Τα κύματα μας κλείνουνε την πόρτα.

***

ΦΘΟΡΑ

Η λάμψη στα μάτια της
μου είπε, πήγαινε
Είναι ένας πολύ σκοτεινός κόσμος
Αλλά εσύ θα περάσεις ανάμεσα
Η αμφιβολία αυτή θα διαλυθεί
Σαν να μην υπήρξε ποτέ
Και εσύ που δεν πίστευες ποτέ
Καινούργια πράγματα
Θα θυμηθείς

μ
ό
λ
ι
ς.

*Από τη συλλογή “Κόσμοι”, εκδ. Image, 2019.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s