Λίντια Ντιμκόφσκα (Lidija Dimkovska), Δύο ποιήματα

ΑΙΤΟΥΝΤΕΣ ΑΣΥΛΟ

Το μεγαλύτερο κέντρο αιτούντων άσυλο βρίσκεται κάτω από τη γη.
Είναι οι αυτόχειρες, όσοι μετανάστευσαν στον άλλο κόσμο,
οι παρίες, οι καταπιεσμένοι, οι βασανισμένοι αυτού εδώ του κόσμου.
Το υπόγειο κέντρο αιτούντων άσυλο προσφέρει ελευθερία κίνησης
από την περιφέρεια προς το κέντρο και τούμπαλιν,
τρία γεύματα τη μέρα και καθημερινή άδεια εξόδου για περίπατο.
Οι αιτούντες άσυλο φορούν ένα βραχιολάκι στους καρπούς τους.
Μα για δείτε, οι κανονικοί νεκροί ξεκινούν απεργία πείνας
διαμαρτυρόμενοι για το πλεόνασμα αυτοχείρων γύρω τους.
Δεν θέλουν αιτούντες άσυλο δίπλα στα νοικοκυρεμένα σπίτια τους,
δεν θέλουν γύρω τους πεταμένες θηλιές, άδεια μπουκάλια χαπιών,
κόκαλα σπασμένα από πτώση και κοιλιές πρησμένες από πνιγμό.
Αντί για σκιάχτρα
φυτεύουν στους καταπράσινους κήπους τους σταυρούς
για όσους πέθαναν ενάντια στη θέληση του Θεού.
Οι αιτούντες άσυλο είναι μπερδεμένοι και θυμωμένοι,
το ‘να τους πόδι τούς τραβάει πίσω διαρκώς.
Κάποιοι ξέχασαν ν’ αφήσουν σημείωμα,
άλλοι να φιλήσουν την κόρη τους,
κάποιοι άφησαν ένα κουστούμι στο καθαριστήριο,
άλλοι δεν έκαναν τη διαθήκη τους,
κάποιοι δεν ακύρωσαν το ταξίδι τους,
άλλοι δεν είχαν κλείσει ραντεβού με τον θάνατο.
Και τώρα βρίσκονται εδώ.
Συνοδευόμενοι από διερμηνέα και με φακέλους στο χέρι
περιμένουν στον διάδρομο να τους δεχτεί ο υπάλληλος της υπηρεσίας ασύλου.
Εθνικότητα, φύλο, θρησκεία. Πολλοί έχουν πατέρα,
αλλά όχι πατρίδα. Κάποιοι είναι αλλεργικοί στην οργωμένη γη,
ανήμποροι να φιλήσουν τα χώματά τους,
έπρεπε ν’ αναχωρήσουν για υπόγεια εδάφη.
Κάποιοι ήταν αιώνιοι φυγάδες των εαυτών τους,
δεν είχαν κανέναν να τους αγοράσει αντιγηραντικά χάπια.
Κάποιοι πέρα απ’ την τύχη τους χαράμισαν και την ατυχία τους.
Άλλοι δεν έκαναν έρωτα
στον έρωτα της ζωής τους για χρόνια.
Κάποιοι δολοφονήθηκαν απ’ το πιο κοντινό κι αγαπημένο τους πρόσωπο,
όχι με μαχαίρι αλλά με σύριγγα ή λαβίδα.
Μεταξύ τους υπάρχουν άνθρωποι που έζησαν μόνο μετά θάνατον.
Γεμάτο είναι το κέντρο αιτούντων άσυλο,
χωρίζεται με συρματόπλεγμα απ’ τον κόσμο των κανονικών νεκρών.

Εγώ έφτασα χθες. Πήρα δύο εισιτήρια εισόδου.
Τη μέρα θα μένω στο κέντρο αιτούντων άσυλο,
και τη νύχτα στο σπίτι των κανονικών νεκρών.
Δεν ξέρω από ποιο δεν θα επιστρέφω.

***

ΠΩΣ ΕΙΝΑΙ

να είσαι παιδί γονιών που σκοτώθηκαν στον πόλεμο,
παιδί χωρισμένων γονιών,
ή παιδί απ’ την Αφρική σε τεράστια αφίσα,
να ζεις σε άσυλο για άτομα με ειδικές ανάγκες,
να ‘χεις κλειδί κοινωνικής κατοικίας,
να λαμβάνεις βοήθεια σε αλεύρι, βούτυρο,
βαμβάκι και μπατονέτες,
να ‘χεις λογαριασμό στην τράπεζα για μεταμόσχευση μυελού των οστών,
να ζεις σε παιδικό χωριό SOS με μια Μεγάλη Μάνα εννέα παιδιών
και μια θεία που σ’ επισκέπτεται μία φορά τη βδομάδα
για να σιδερώσει τα ρούχα σου και να παίξει χαρτιά,
να κοιμάσαι σε χαρτόκουτο μπροστά απ’ το κοινοβούλιο
ή στο μετρό της μητρόπολης
που φιλοξενεί μια συνάντηση κορυφής,
να είσαι κούκλα βιτρίνας με εθνική ενδυμασία
αντί για τροχονόμος σε διασταύρωση,
τα παιδιά να υιοθετούν γονείς, και όχι το ανάποδο,
να πίνεις το αίμα του πρώην σου για να μην οξειδωθεί,
να είσαι ο θυροειδής αδένας της οικογενειακής πολιτικής,
να σου τρέχουν τα σάλια για κάποιους ανθρώπους,
και για κάποιους άλλους να σου κάθεται ένας σβόλος στον λαιμό,
να φυλάς την πιο μαλακή πετσέτα για τον μουσαφίρη απ’ το εξωτερικό,
και το πιο σκληρό κρεβάτι για τον αυτόχειρα που επέζησε,
να είσαι σκουπιδάκι στο μάτι του Θεού,
να μαζεύεις τη γνώση μ’ ένα κουταλάκι κολλώδους σιροπιού,
να είναι οι απόψεις σου πλυμένες κάλτσες
που δεν βρίσκουν το ταίρι τους,
να μη σου ταιριάζει πια ούτε το δέρμα, ούτε η χώρα,
να κρεμαστεί απ’ του μοναστηριού τη φλαμουριά
ο τελευταίος άνθρωπος που σε φίλησε στο μέτωπο,
να είσαι το βασικό θέμα μιας ταινίας χαμηλού κόστους,
να υποχωρήσει ο αφαλός μπροστά στη γλώσσα,
κι η γλώσσα μπροστά στο ζωντανό βάρος της ψυχής,
να γίνεις ενοικιαστής της ίδιας σου της ύπαρξης,
να ‘χεις επίγνωση ότι η ζωή είναι παιχνίδι που παίζουν
όσοι δεν ξέρουν να κολυμπούν, με κύματα ψηλότερά από κείνους.

*Από το τεύχος 20 (Χειμώνας-Άνοιξη 2019) του περιοδικού “Τεφλόν”, σελ. 71-72.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s