Στέλιος Ροΐδης, Προτομή

Δεν έχω έμπνευση φαίνεται
Δεν έχω θέσει τους όρους μου
Είναι γυμνή και πρόκειται να με μισήσει
Η ποίηση στα όνειρα της μας δόθηκε σαν πραγματικότητα
Σαν αθλιότητα που κατάπιε τους αθώους
Κάποιοι δουλεύουν σαράντα χρόνια την ίδια προτομή
Δεν την κοιτάζουν πια τους κοιτάζει
Απογυμνωμένη λατρεία
Η στύση των ειδώλων και καπνός από τα προηγούμενα
Κάποιος στη θέση σου να κάνει την βρώμικη δουλειά
Όσο εσύ θα τον διασκεδάζεις
Κλίση στις τέχνες του ανεφάρμοστου
Ψέματα που δεν χρειάζονται όταν σε πολιορκεί
Ο παλιός λογαριασμός που κλείνει
Δρόμοι με χαλινάρια και άνθρωποι που έρχονται από εκεί που πηγαίνεις
Πανδοχεία εραστών που δεν καταδέχονται τον τελευταίο αιώνα
Κτίρια γεμάτα στρατιώτες και νεογέννητα
Αβρότητα πριν την σφαγή
Η φτώχεια σε όλο της το μεγαλείο
Φτάνει να μη με αγαπούσες και όλα θα γινόντουσαν
Κουράζω την απόσταση και μένω ίδιος τόσα χρόνια
Σαν συστατικό περιφέρομαι στη ζωή σου
Πρόθυμος να σε ικανοποιήσω, να κάνω καλά τη δουλειά
Πριν φτάσω στον επόμενο μπελά
Αρκετά κουρασμένος για να πω τελείωσε
Και όλα τότε να αρχίσουν

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s