Φάνης Παπαγεωργίου, Δύο ποιήματα

ΤΟ ΚΑΡΤΕΣΙΑΝΟ ΕΠΙΠΕΔΟ

Η μέρα είναι μέρα μόλις δεις το φως
μόλις οι δείκτες σημάνουν ορισμένη ώρα
άγνωστο πως το φως κατέβηκε στα μάτια
γαντζώθηκε από το πόμολο και πως οι εραστές κατέβηκαν στον ύπνο

Η νύχτα είναι νύχτα
χάρη στις καμπυλώσεις των αστεριών
το άδειασμα των θαλασσών στον ουρανό
στην κοιτίδα ενός νεκροταφείου
και στο μεσονύχτιο ρολόι

Οι εραστές είναι εραστές
μόλις φιληθούν στα πεταχτά πριν πάνε
τα σώματά τους στη δουλειά
τα χέρια μόλις γίνουν κομπολόι
το αίμα αγγίξει το σημείο βρασμού του
και μόλις η αντωνυμία γίνει επιθετική
μέσα στην κτητικότητά της

Το φιλί είναι φιλί
στο μηχανικό πλησίασμα των χειλιών
όταν κάποιος περιμένει -αδιάφορο ποιος-
όταν η περιβολή λύθηκε και γυμνώθηκε
και τελείως γυμνή έχασε τα ρούχα της
όταν μέσα στα βολτ του κοβαλτίου
δένεται το σώμα σε ένα άλλο σώμα

0 κύριος Χέγκελ να πάει για ύπνο
είναι μεσάνυχτα
Ακριβώς

***

ΠΑΡΟΛΟ ΤΟΝ ΤΕΤΡΑΠΤΥΧΟ ΤΗΣ ΗΛΙΟ

Στους θαλάμους αφίξεων
οι διάδρομοι αλείφονται με μέλι

Τα μάτια κατεβαίνουν σαν τσαμπιά στα χέρια
κόβοντας τον ήλιο από την τροχιά του

Εκτός κι αν τύχει, όπως λένε,
και βρεθείς σε εκείνους τους βαστήρες

Ίσως τους λένε έτσι ακόμα,
καθώς βαστούν ακόμα τη συνήθεια
της επιστροφής και της λαχτάρας

Κι όπου μέσα μπαινοβγαίνουν
σύν-τεκνοι
συμ-πατριώτες
συν-οδοιπόροι
και λοιποί συγγενείς

Στο όχι και τόσο
συντροφικό μας
Σύμπαν

*Από τη συλλογή “Διώρυγα μεταξύ νεφών”, Εκδόσεις Θράκα, 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s