Δημήτρης Φιλελές, Δύο ποιήματα

Πρόσκαιρη παρουσία

Ο χρόνος ροκανίζει
τις αρθρώσεις της μνήμης
σαν το αλάτι της θάλασσας που σαπίζει
τους σιδερένιους μεντεσέδες
και τρώει τα ξύλινα παραθυρόφυλλα
φέρνει την αίσθηση της φθοράς
μαζί με τα κύματα των αναμνήσεων
που παφλάζουν αδιάκοπα
σπρωγμένα από το αόρατο χέρι
του βροχερού αέρα

στον οξειδωμένο καθρέφτη
οι ρυτίδες αυλακώνουν το μέτωπο
σαν αδέξιες τομές από νυστέρι
οι μαύροι κύκλοι των ματιών
μοιάζουν ανεξίτηλες σφραγίδες
η ανίκητη έλξη της βαρύτητας
καμπουριάζει τους ανυπεράσπιστους ώμους

η πρόσκαιρη παρουσία νιώθει
τη ματαιότητα της αντίστασης
σπάει τα χαλινάρια της
αφήνεται στη ζητεία στιγμών
από τους αμέριμνους περαστικούς
που επιμένουν να ξοδεύουν άσκοπα
το ευεργέτημα της νιότης
πόσο γλυκός ακούγεται ο ήχος των κερμάτων!

***

Άρνηση

Η κλινική εικόνα του ασθενούς
είναι άριστη
η καρδιά πάλλεται
χωρίς ερωτηματικά
οι πνεύμονες εκτελούν το καθήκον τους
αδιαμαρτύρητα
το πεπτικό σύστημα
λειτουργεί υποδειγματικά
το ήπαρ μεταβολίζει πλήρως
το αλκοόλ
οι νεψροί αποβάλλουν εγκαίρως
τα πλεονάζοντα υγρά
η αφόδευση εκτελείται
σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Μόνο ο εγκέφαλος
αρνείται πεισματικά να επικοινωνήσει
με το υγιές περιβάλλον.

Αλλά ας μην ασχολούμαστε
με λεπτομέρειες…

*Από τη συλλογή “Θρ… ίαμβοι και απώλειες”, Εκδόσεις Απόπειρα, 2018.

One response to “Δημήτρης Φιλελές, Δύο ποιήματα

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s