Μαρία Αγγελοπούλου, Τέσσερα ποιήματα

4.
Έχουν

και τα γυρίσματα
κάτι καιρούς
που εμφανίζονται

-δεσμευμένους-

Όταν, έχεις συμφιλιωθεί με τον μινώταυρο
κάνετε έρωτα,
κι η επαφή
τριχώματος με δέρμα
αρχίζει και σ’ αρέσει.

Τότε.

Μπροστά σε σένα
κόκκινη κόκκινη
ξετυλιγμένη,

η άκρη από το νήμα.

5.
Ο οχετός

προελαύνει
με τον ρεαλισμό,
στη λεωφόρο “Κινητικότητας”
του κατακτηθέντος μύρου.

Δίχως λάβαρα.
Δίχως αλαλάζοντες χειροκροτητές.
Δίχως αποδέκτες.

Οι αφισοκολλητές καμικάζι
ως αντιπυρικοί προστάτες
αρνούνται την απομύρωση.
Η παραπλεύρωση
αποφεύγεται
με κόπο
γι’ άλλη μια φορά.

Από
ανοργασμία παγίδευσης
πάσχω

όσο
“αγαπιόμαστε”.

6.

Ξέχασες
άφησες πίσω
ξέφτια και κλωστές.
Κάτι κίτρινα τυφλά μάτια
δάχτυλα χωρίς νύχτα
μαύρα δέρματα με μελανιές

και πόνους.

Ξέχασες να πάρεις μαζί σου τους πόνους.

Μαζί σου, με: φρύδια, στήθος, μαλλιά, αίμα, σπλήνα
Μαζί με ένα δικό της, ματωμένο συκώτι
τρύπιο
ξέχασες
τους πόνους.

– Γριά…
Τα δάχτυλά σου λιώνουνε
– Μωρό…
η ανάσα σου μπαινοβγαίνει γρήγορα
– Γυναίκα…
όχι, γυναίκα δεν είσαι
– Εσύ…
δε σε ξέρω

Μόνο τα δόντια
τα δόντια και τη φωνή σου
θυμάμαι…

7

μεταξεταστέοι*

*Οι ζωντανοί

*Από τη συλλογή “η απουσιολόγος”, εκδόσεις Θράκα 2016.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s