Γιώργος Γκανέλης, Τρία ποιήματα



ΑΥΤΟΣΑΡΚΑΣΜΟΣ

Δεν υπάρχει περίπτωση λάθους
ξέμεινα τελείως κι από ρεζέρβες
αναλώσιμο το γαλάζιο τ’ ουρανού
και η ανεμοθύελλα της ερήμου

Άλλωστε, τα κλειδιά της Ποίησης
ανοίγουν κάθε παρακείμενη πόρτα
εκτός βέβαια από τη δική μου

Γιατί κι οι άγγελοι θα παραδώσουν
μια ψυχή βουτηγμένη στο μαύρο
κανείς δεν ξέρει τι απέγιναν τα φτερά
– τα έχασαν μαζί με τις πεταλούδες –

Τόση ανάγκη για αυτοσαρκασμό
δεν είχα ούτε κατά την κηδεία μου
(αλήθεια λέω, πριν λίγο γεννήθηκα)

***

ΑΞΟΝΙΚΗ

Κομμένα πόδια βαδίζουν ανάποδα
και τότε ακούς τον αντίλαλό σου
αργότερα μαζεύεις λευκά δόντια

Αυτό σημαίνει πέφτουμε στο στόμα
του πιο ηλιοφώτιστου γκρεμού
τα σκοτωμένα μάτια μου άνοιξαν
εν τέλει βρέχει ο ουρανός μπογιά

Τα χρώματα τα ρουφώ απ’ τη μύτη
αίμα δεν έχει σήμερα – ορκίζομαι –
έχει χιλιάδες εκτυφλωτικά κύτταρα
και μονάχα μια σπασμένη αρτηρία
που έκλεισε άρον άρον και αυτή

Η αξονική του κόσμου είναι έτοιμη
περιμένω την εκτύπωση κι ύστερα
θα ξεκοκαλίσω όλα μου τα ποιήματα

***

ΑΝΤΙ-ΠΟΙΗΣΗ

Και ειδικά στη χάση του φεγγαριού
συμβαίνουν τα ανεπανόρθωτα

Εδώ και καιρό συστηματικά πενθώ
τις απούλητες συλλογές μου
μην περιμένοντας καμιά δικαίωση

κι είναι αλήθεια πως ακόμη αποθέτω
πάνω σε στοίβες παλιών βιβλίων
δεκάδες μεταποιημένους στίχους

τότε αραδιάζονται μπροστά μου
όλα τα λογοτεχνικά διλήμματα
χωρίς να μπορώ να τα απαντήσω

Επιπλέον, διψάω για αντι-ποίηση
-πού να σου εξηγώ τώρα τον ορισμό-

άλλωστε σε τόσες λίγες γραμμές
τι είδους ανατροπή να προκύψει;

*Από τη συλλογή “Ωδίνες της ποίησης”, εκδ. Στίξις, 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s