Ισμήνη Λιόση, Έξι γυμνάσματα

Artwork: Diego Rivera

α.
πως είθε το σπίτι Μου
να είναι μία αντρική παλάμη
όταν η μοναξιά μαλώνει με τον άνεμο
κι
αρχίζει μία ατέλειωτη βροχή
ακατάληπτων λέξεων

β,
πως είθε ο ύπνος μου να είναι
μία αντρική μασχάλη
όταν η σφίγγα της θλίψης
χτενίζει τα μωβ λυπημένα μαλλιά μου
στο κεντρί της
και
κατεβαίνει στα χείλη μου
να τρυπήσει το ρόδο
να χυθούν τα γέλια με τα πέταλα
και το φιλί να γίνει αίμα.

γ.
Πως είθε να λέω καλημέρα στην ήβη του
με ένα φιλί
και να το ανταποδίδει
η ήβη
γεμάτη αηδόνια
κι η κοιλιά Του γυμνή να γίνεται πεδιάδα
να τρέχει μαύρο μεταξωτό
το άλογο Εγώ
προς τις πατρίδες των καλπασμών
και των εκπλήξεων.

δ.
πως είθε το Σώμα Του να γίνει
τοπίο θαλάσσης
τρικυμισμένο νερό πάνω στην Σάρκα Μου
όπου
θα γλύφει με κύματα
η αρσενική ευθυμία το δέρμα
και θα είναι η βροχή Του αγάπη του σπέρματος.

ε.
πως είθε ο σπόρος Του
να χύνεται αστέρι στα δακτυλά μου
να τρέχει σαν κόκκινη σκόνη
λάσπη θεϊκή
στην αρχιτεκτονική γης κι ουρανού Μου
να κτίζω με την Σάρκα μία στέρεη γη
με ένα πιάνο
στην άκρη του γκρεμού την τελευταία στιγμή
για τον σωσμό ΜΟυ.

ζ.
πως είθε το στήθος Του
να γίνει ένα απλωμένο χέρι γης
όπου
θα κτίσω ένα μικρό καταφύγιο
την φωλιά των ποιημάτων Μου
από στίχους
κι αγκαλιάσματα
κι ύστερα θα στρώνει το κρεβάτι του έρωτα
μικρής αιωνιότητας κλίνη
από βιβλία και τρυφερά λόγια άγρια

Α μ ή ν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s