Γιώργος Γκανέλης, Δύο ποιήματα

Η ΣΤΙΓΜΗ

Οι μάσκες άρχισαν να υποχωρούν
τώρα τα πρόσωπα φωτίζονται από ρυτίδες
κι η αντοχή εγκλωβίστηκε σε δωμάτια μπαρόκ.
Στο μεταξύ το βιβλίο της ζωής
γεμίζει από παρενθέσεις
(όλη η ζωή μια παρένθεση χωρίς υπόθεση)
κι οι πρώτες πασχαλιές μια περιφρόνηση
από τα πολλά σκουπίδια
τα στοιβαγμένα μπροστά στις πόρτες μας
κι οι μαργαρίτες μια διαμαρτυρία.

Αυτά τα βλέπεις κάθε πρωί
που λογαριάζεις τη μέρα αλλιώς
ενώ εκείνη έχει τις δικές της αρχές
κι εσένα σ’ αφήνει να μετράς τις ώρες της
μήπως κι απομονώσεις μια Στιγμή
που χρόνια παζαρεύεις στα βιβλία,
ακόμη και σε γιορτές και σ’ επετείους
σ’ όλες τις αργίες που μυρίζουν ξεκούραση
εσύ κυνηγάς δύσκολους ουρανούς:
η κρυφή γοητεία της αλήθειας.

***

0Ι ΔΡΟΜΟΙ

Μαζέψαμε τα πανιά απ’ τον ορίζοντα
αφήσαμε ανοιχτή πληγή τις οπτασίες να μοχθούν για μας
και μαζευτήκαμε στις γωνιές της άνοιξης
διπλώνοντας καλά τα λίγα ακρογιάλια που απόμειναν·
γύρω μας η φωνή η πληρωμένη
να καλεί εθελοντές κι άλλους
που θα λατρέψουν τους ψεύτικους αρχηγούς –
μια στάχτη ιδανικών και δίπλα η φωτιά
μασάει τα ξύλα που εμείς κόψαμε.

Χωρίς πολλά λόγια κοιμηθήκαμε·
λίγα όσα είδαμε αυτή τη μέρα
τα όνειρα δείχνουν περισσότερα
αλλά κι αυτά μια εξαρτημένη παρουσία
στις ανάγκες μιας ζωής
παραγεμισμένης από φτηνά πούπουλα,
όγκοι οι πέτρες σχημάτισαν οροσειρές
και πάνω τους απολιθώματα ναυαγών·
αυξήθηκαν οι εξερευνητές χαμένων ψυχών
οι σκαπάνες χτυπούν ανελέητα τους βράχους
και καμιά φορά την εξώπορτά σου.

Οι δρόμοι τυλίχτηκαν καλά στο χώμα τους
και περιμένουν να τους πατήσεις.

*Από τη συλλογή “Ανάπηροι δρομείς”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s