Αντώνης Στασινόπουλος, Πέντε ποιήματα

Αναζήτηση

ΒΑΦΤΙΖΩ το βλέμμα μου στο γαλάζιο της θάλασσας,
η ψυχή υψώνεται στο ουρανό.
Ένα φιλί για σένα,
στολίζεσαι με αστέρια και φεγγαρόσταλες.
Σε προσμένω.

***

Προσμονή

ΣΕ ΦΙΛΗΣΑ με τη ματιά μου,
παράξενη τριανταφυλλένια γυναίκα,
Αιθέριο το λίκνισμά σου.
Γυναίκα, τι προσμένεις εκεί πάνω
με το βυσσινί φουστάνι να ανεμοδέρνεται;
Περιμένω το άγγιγμά σου
Να προλάβουμε την αγάπη.

***

Άλλος Χρόνος

ΠΕΡΠΑΤΟΥΣΑΜΕ στη βροχή
αστραπές και βροντές
γίναμε μούσκεμα.
Αναριγούν τα σώματα
και σκιρτά η καρδιά.
Τούτη τη νύχτα λες και έχουμε μείνει σε άλλο χρόνο.
Πίνουμε κονιάκ να ξεσταθούμε
και μεθάμε το νου μας στο παρόν.

***

Πάλη

ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ κυλάνε κατω από τα πόδια μου.
Το αερικό συναντά τη σκιά του στο λυκόφως.
Και αναρωτιέμαι τι φταίει για την περσινή λειψή σοδειά.
Τούτος ο αγρότης μόχθησε
Για να καρπίσει το δέντρο τη νιότης.
Ατέρμονη πάλη με τα στοιχεία της φύσης και του εαυτού.

***

Όνειρα

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ έγχρωμα εναλλάσσονται εντός μου,
αλλόκοτες μορφές εποσκέπτες στον ύμνο μου,
συνταξιδιώτες στο είναι και στο γίγνεσθαι,
μάρτυρες κατολισθήσεων και ανεγέρσεων.
Κι όμως συμβιώνουμε.

*Από τη συλλογή “Φεγγάρι Ολόγιομο”, εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s