Ιωάννης Ζουμπιάδης, Δύο ποιήματα

Περαστικός της φθήνιας

Χαμένα πνεύματα ντυμένα με την ανηθικότητα

ψάχνουν να ζευγαρώσουν

φοριέται πάρα πολύ το αίσχος

και γιορτάζει τα ιδρωμένα κορμιά.

Στο ταγκό, στο βαλς

ψάχνουν διακαώς να βρουν την έλξη

που και αυτή από την φθήνια αγκαλιάστηκε

κρεμάστηκε ο ερωτισμός χάνοντας την ελπίδα

και το φιλί έγινε καραμέλα της συνήθειας.

Το επίκεντρο είναι στο γρήγορο και εύκολο

η ουσία στο ανούσιο εντοπίζεται

αναδύει ανωριμότητα

ανευθυνότητα επιβεβαιώνει

και κραυγάζει από πνευματικότητας έλλειψη.

Η έκπτωση των αξιών καλά κρατεί
στο κατάστημα που ονομάζεται κοινωνία

όσοι μπορέσουν ας τις αγοράσουν

για να κρατηθούν έστω από το κάτι

που τελικά ξεμένουν με το καθόλου.

Πολύ με πονά το καθόλου της

αυτή που άλλοτε έταζε τα πάντα

με φανφάρες και λέξεις που στόλιζαν το διηνεκές

πλέον αποτελούν διάκοσμο του αχανούς κόσμου της λήξης.

***

Που βρίσκεσαι;

Που βρίσκεσαι;

Σε ποιον κόσμο άπειρο φως υπάρχεις;
Σε ποια κοινωνία υφίστασαι υπόδειγμα πολίτη;

Σε ποια σβηστή δάδα γίνεσαι αιώνια φλόγα;

Που βρίσκεσαι;

Σε ποια μουσική γίνεσαι μοναδική μελωδία

και σε ποιο μυαλό επιτέλους γίνεσαι εμμονή;

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s