Χρήστος Κασσιανής, Δύο ποιήματα

Εγκαρδιότητα

όποιος σου πήρε την εγκαρδιότητα
στάθηκε στο δρόμο σου αφώτιστος

στηρίχτηκε στο πλάι σου ευχαριστημένος
κι έφυγε μια καλοκαιρινή βραδιά
αποχαιρετώντας σε βαριεστημένα

αυτός, να ξέρεις, δεν θα ξανάλθει
ούτε με τις θύελλες ούτε και τώρα που σου γράφω

δεν χρειάζεται να τον θυμάσαι επιμόνως
τον άνθρωπο που ήταν στον κήπο σου αγέρωχο ρόδο,
και ξέχασε να πάρει μαζί του τ’ αγκάθια

δεν θα ξανάλθει αυτός που έχει μείνει

Ο άνθρωπος που σ’ έβαλε ν’ ανεμίσεις
ήταν για σένα ζωή και θάνατος

Τα όνειρα που ζωντάνεψαν άφησαν πίσω τους
μεγάλη νύχτα
Στο πλάι σου τα ερπετά και κάτω η ψυχή σου

Στο ‘πα, δεν στο ξαναλέω,
μην γυρεύεις να σωθείς

Μάρτιος 1996

***

Αυτό

Αυτό που λαμποκόπησε και ύστερα χλευάστηκε
που ‘γινε της μνήμης κουρνιαχτός, του άστρου μου σημάδι

Αυτό, που ειπώνεται σιγά μα δίχως σημασία
π’ εστέρεψε μια νυχτιά που ήλθαν οι βοριάδες
σκεπάστηκε μ’ έναν λυγμό κι εσείστηκε στο τέλος

Αυτό, που είχε όνομα, προσφώνηση δεν είχε
καλημερίζει στα στενά, δακρύζει στα σκοτάδια
πιάνει τη γάτα να κοιτά, τον σκύλο εφιλάει
και στα ψηλά πατώματα τον ουρανό ξεχνάει

Δεν έφθασ’ ακόμη ο καιρός
να τιναχτούμε ολόρθοι

Μάρτιος 1996

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s