Σπύρος Μεϊμάρης, Έφυγα

Είναι αλήθεια πως έφυγα μακριά.
Ηλιόλουστο πρωινά.
Ήρθαν όλες οι οπτασίες, όλες οι μουσικές.
Ησύχασε επιτέλους το στομάχι και το κεφάλι.

Τα τραγούδια με ενέπνευσαν.
Βρισκόμουν κοντά στους λευκούς φράχτες.
Μπήκα στα σε σπίτια και τα θαύμασα.
Στην αρχή ζούσα σε ξενοδοχεία.
Σηκωνόμουν τα πρωινά και περιδιάβαζα
Τους δρόμους.

Ανέσυρα κάθε στιγμή
Καινούργιους θησαυρούς.
Είχα αφήσει πίσω τις αναμνήσεις.
Ζούσα στο παρόν.
Δίπλα στα φοινικόδεντρα.
Επιτέλους στην πατρίδα μου την Αμερική.

Μ’ ένα τραγούδι στα χείλη
Και τον άνεμο στην καρδιά,
Ροβόλαγα στους δρόμους της εξοχής
Όπου βρισκόμουν.
Γνωστές εικόνες έκαναν την εμφάνισή τους
Στο διάβα μου.
Παιδιά έπαιζαν ή καβαλίκευαν ποδήλατα.
Ήμουν κι εγώ εκεί.

*Απο τη συλλογή “Δηλώσεις της σιγαλιάς 1997-2009”, Εκδόσεις Πολιτιστική Δράση – ΕΜΣΕ, Αθήνα 2011.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s