Ηλίας Θ. Παππάς, Δύο ποιήματα

12:00
(ρόδα. είναι και δεν, γιορτή)

Άξαφνα τα ανάποδα έχουν γίνει κανονικά
και τα εμμέσως πλην σαφώς δεν βγάζουν νόημα.

Οι πράξεις περνούν βιαστικά σε σελίδες
αναποδογυρίζουν
λειψά σώματα παντού μες στις προτάσεις
μάτια δίχως πρόσωπα ή ονόματα
κόμματα λακκούβες, τελείες θρύψαλα στις παραγράφους
του βομβαρδισμένου αέρα.

Μπράτσα, μοχλοί, παξιμάδια, δάχτυλα
ρουλεμάν, κλειδώσεις, λαμαρίνες
στήθη, στοίβες στραβές
μπαταρισμένες
περιμένουν ανήμπορες τις μουγγές πρέσες.

To «ok» δίνεται μεταξύ χοίρων ή μύρων
[κι οι άνθρωποι ολόγυρα πνίγονται στα αμέτρητα κομφετί,
στις εγκαίνιες κορδέλες.]

***

13:00
(«εάν μή έλπηται ανέλπιστου ούκ έξευρήσει»)

Να ’μαι μονομιάς στα κτίρια εργασίας, παντού η ίδια εικόνα:
Σκορπισμένα χαρτιά
γραφεία αναποδογυρισμένα
καρέκλες ρευματικές που τρίζουν
οθόνες καιόμενες και μέσα τους σκιές που χορεύουν
το χορό του ερέβους.

Πάνω τα παράθυρα λιπόθυμα χτυπούν στον αέρα
ενώ κάτω μαύρα στόματα μασούν με βία
χρόνο πολύτιμο
που είχαμε φυλάξει από παλιά για όνειρα.

Οι πόρτες κλείνουν η μία μετά την άλλη
κι οι λάμψεις φτάνουν τόσο μακριά που σκάνε,
πρόωρα
στα αυλακωμένα χέρια της καταιγίδας.

Ακούμε τους κρότους και έντρομοι σπρώχνουμε πίσω
τα παιδιά μας
τα αγέννητα παιδιά μας

Που είναι δυο φορές δικά μας.

*Από τη συλλογή “Οι αρνήσεις μιας ημέρας”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2013.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s