Δημήτρης Α. Δημητριάδης, Δύο ποιήματα

Αν δεν μπορείς

Ό,τι κι αν κάνεις
ό,τι κι αν πεις

αν δεν μπορείς να ξεχυθείς
παντού να μοιραστείς
να πάρεις όλες τις μορφές
να κατεβείς ως το βυθό του κόσμου

αδιάβαστος θα πας.

Ξυπόλητος δια βίου
στ’ αγκάθια θα πηγαίνεις
θα πέφτεις
ξανά θα πέφτεις και ξανά
και πάλι

σαν Σίσυφος της συμφοράς
στο λάκκο με τους λέοντες
εσύ και η αιώνια πέτρα σου.

***

Νησίδες

Όλα παίζονται
όλα μπορούν απ’ την αρχή.

Κι εσύ να βαδίζεις
να χάνεσαι στο άνοιγμα της άνοιξης
στο αίνιγμα

κι όλα να γίνονται λούνα παρκ
και παιγνιότοποι
κι οι μονοκατοικίες να λάμπουν στον ήλιο –

νησίδες ηδύτητας μες στο τσιμέντο
λυτρωτικές χρονοκάψουλες

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s