Χρήστος Μαρτίνης, Τρία ποιήματα

4.

σε είδα μεσάνυχτα από τον δρόμο
στεκόσουν άυπνος
στο ανοιχτό παράθυρο του ισογείου
έρημος φάρος
σε μια πόλη κοιμισμένη
κλειστά τα μάτια σου η κάφτρα του τσιγάρου
κι αυτή σβηστή
σε είδα
κι έφερα το πηδάλιο πάλι προς τη θάλασσα
γιατί τριγύρω ψήλωναν τα κύματα
και σκίζονταν οι τέντες

5.

μπερδεύω τελευταία το κόκκινο του ήλιου με το αίμα
κι έπαψαν να ριζώνουν μέσα στα χέρια μου λουλούδια
το όπλο της ζωής μου θαμμένο στο συρτάρι
σκουριάζει κάτω από κάρτες καλώδια κέρματα
και τρεις οι σφαίρες του το αιώνιο ψέμα
της μέρας του θεού όλα τα βαρετά τραγούδια
που με σκέρτσο τραγουδώ κρατώντας ένα πλαστικό δοξάρι
κι όσα με κόπο και αναίτια στα τόσα χρόνια έμαθα

6.

τις επόμενες μέρες θα λάβεις από μένα
μια σακούλα
θα την αδειάσεις στο τραπέζι της κουζίνας
θα χυθούν οι σπασμένες ακτίνες του ήλιου
πεύκα τσακισμένα στα δυο
θα την τινάξεις θα πέσει πια λάσπη
η θάλασσα και ο σοβάς

τις επόμενες μέρες θα λάβεις
μια σακούλα από μένα
να με θυμάσαι

*Από τη συλλογή “το ξένο φως”, εκδ. υποκείμενο 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s