Νικόλας Νιαμονητός, Έξι ποιήματα

Λιοπύρι

Λιοπύρι εσύ
Σκεπάζεις τη Γη

Αλείφεις το χάος να δεις
Ο κήπος αν έπιασε

Εάν ο αιώνας θα ´ρθεί
Χαλώντας το άπειρο

Το χάος είναι ευρύχωρο

Το χάος είναι ευρύχωρο
Και μας χωράει όλους

Κι η θάλασσα της Γης
Είναι πολύ πυκνή

Όπως κάποιες φορές
Κι ο θάνατος

***

Το μήνυμα από εμάς

Κινείς τη νήσο σου και ανοίγεσαι
Μιλάς της όψη σου και αρνείσαι

Ακούς τη θάλασσα
Χαμογελάς

Φοράς την αστραπή και τη βροχή
Του γαλαξία

Το μήνυμα από εμάς

***

Κάνεις γλυπτό τη μορφή

Αλλάζεις
Κάνεις γλυπτό τη μορφή

Πυρακτώνεις πολύπλοκα σχήματα
Κι αποκύηματα σπάνια
Βαραίνουν τα μάτια σου

Ο αέρας σε ανθίζει
Ο αέρας επίσης σε σείει
Και πέφτουνε χάμω τα όμορφα πέταλα

***

Χωρίς τα αστέρια μας

Σκλαβώνεται ήδη ο ωκεανός
Που θα θέλαμε να εκφράσουμε

Αμφισβητούνται το όνειρο του ήλιου
Κι ο χρόνος του ουρανού

Και χωρίς τα αστέρια μας
Θαβόμαστε

***

Αστραπή, συγκρατήσου

Σήμερα είπαμε
Υπάρχουνε σύννεφα

Αύριο θα λένε
Αστραπή, συγρατήσου

***

Μαχαίρι

Στιγμή βγαλμένη
Από τον στίχο ενός ποιήματος

Στιγμή που μαχαιρώνεται
Και διαπερνά μια άλλη

*Από τη συλλογή “Ανθηρή ερήμωση”, εκδόσεις Εκάτη, 2018.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s