Αντώνης Στασινόπουλος, Τρία ποιήματα

Δειλινό

ΔΕΙΛΙΝΟΥ ΩΡΑ.
Τα πρώτα αστέρια τρεμοπαίζουν
ώσπου να στεριώσει το φως τους στη νύχτα
και εμείς αλλάζουμε χρόνο και τόπο
μέσα σε ένα σκοτεινό περιβάλλον που αλλάζει και αυτό.

Τα φώτα της πόλης άναψαν,
η κίνηση στους δρόμους αποκτά μαγευτικούς ρυθμούς,
ματιές, χαμόγελα, ψίθυροι ερωτικοί στο ημίφως.
όσο προχωρά η νύχτα οι άνθρωποι ζευγαρώνουν.
Ερωτογενής χρόνος
τα σώματα συνεπαιρνει σε χορούς λυτρωτικούς.

***

Αλληλουχία

ΤΟ ΓΑΛΑΝΟ της θάλασσας τρικυμίζει,
το κίτρινο του ήλιου μας περιθάλπει,
να, πιο κει οι μέλισσες τα άνθη αρμέγουν.
Και η νύχτα θα απορροφήσει
τα κελαηδίσματα των πουλιών.
Η σελήνη φωτίζει
τα μονοπάτια που διαλέγουν οι εραστές.

***

Νοσταλγία

ΛΕΥΚΟ ΦΟΡΕΜΑ σύννεφου είσαι ντυμένη
υπερίπτασαι
και πάλι θα συναντηθούμε
στο πορφυρό του ηλιοβασιλέματος.
Τα χείλη σου τόσο κοντινά
τόσο μακρινά.
Τα μάτια σου μελιά της θλίψης
διαβάζουν το παρελθόν.
Και γίνεσαι τόσο όμορφα γαλάζια
στου ουρανού την αγκαλιά.

*Από τη συλλογή “Φεγγάρι ολόγιομο”, Εκδόσεις Βιβλιοπέλαγος, 2010.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s