Σταύρος Σταυρόπουλος, Πέντε ποιήματα

[5]
Όταν θα ηχογραφήσω όλες τις ιστορίες των ανθρώπων
θα τις κλείσω μέσα σ’ ένα μπουκάλι. Μετά θα
τους ζητήσω να μείνουν αθάνατες

[11]
Η νηστεία των λέξεων είναι το κείμενο. Η μουσική,
το τέλος του κειμένου.

[24]
Αυτό που θα μου λείψει περισσότερο από τη βροχή
είναι η ανάμνησή της.

[44]
Δεν υπάρχει έρωτας που να ταιριάζει με λέξεις. Κι
εγώ, ένας αυτοδίδακτος στα τραύματα, με τρυπημένα σπίτια.

[101]
Μόνο μια ρυθμική λευκότητα μπορεί να επιβάλλει
την αρχιτεκτονική δυο ενωμένων σωμάτων. Και να
την περιγράψει στον άνεμο.

*Από το βιβλίο “Κατά τον δαίμονα εαυτού”, Εκδόσεις Σμίλη, Ιούνιος 2015.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s