Άννα Νιαράκη, Δύο ποιήματα

ΜΕΤΑΒΛΗΤΕΣ

Απεκδύεσαι εαυτούς,
όπως τα ρούχα κάθε βράδυ

κι ό,τι απομένει εσύ
σαν την εκπνοή

Σκέψη και αέρας και γράμματα
μίλια μακριά σε ένα
συρτάρι

Όλα τα μικροατυχήματα οδήγησαν εδώ
εφτά το πρωί να ακούς τις καμπάνες του Σαν Λαζάρ

Πρωινά λυτρωτικά
γεμάτα σχέδια, προγράμματα
και οδηγίες χρήσεως

Καπέλα που αγόρασες
και ποτέ δε φόρεσες
οι μέρες που θα ζούσες αν

***

ΕΞΟΔΟΣ

Άσε με να σε φιλήσω μου είπες
να χαϊδέψω τα μαλλιά σου
να βυθιστώ στα μάτια και στο σώμα σου
άσε με, μου είπες, να σε αγαπήσω όσο
το έχω ανάγκη – είσαι η γέφυρα προς τον εαυτό μου
Μόνο μέσα από το σώμα σου μπορώ να με αγαπήσω
έλεγες και ξανάλεγες, μέσα σε αναφιλητά, κλάματα
βρισιές και παρακάλια
Άσε με να σε φιλήσω φώναζες
κάτω από τη βροχή, κάτω από τον ήλιο
άσε με ούρλιαζες και με κοίταζες με αυτή
τη μισοάγρια μισοήμερη ματιά

Κι εγώ στεκόμουν με το βλέμμα αυτού
που έχει ήδη φύγει
αυτού που έχει ένα μόνο εισιτήριο
στην τσέπη
και κανέναν πια εαυτό για να χαρίσει.

*Από τη συλλογή “Ιχθυόφωνο”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2015.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s