Αγγελής Μαριανός, Δύο ποιήματα

Θεσπέσιος

Μια τρύπα στο καϊμάκι του εσπρέσο μου
Σε μένα έτυχε, που επαίρομαι για τη τέχνη μου;
Θαορείς και ξύπνησε πριν από μένα.
να κρυφοκοιτάξει τον ουρανό, να δει
τις μυρωδιές να αχνίζουν, να δει
κορνίζα τα μούτρα μου να παίζουν
στης γεύσης του το πέταγμα.
Μια τρύπα αντίκρυ στο χείλος της σύγκρουσης.
Μια τέχνη αφομοίωσης η συνήθεια.
Μια πέρλα ενσωμάτωσης η γεύση.
Στα χείλια, καφέ χρόνια από στιγμές μου
Καφέ παρακαλώ!

***

Η συναυλία

Κυλιέμαι στους κάτω λόφους μέτρο το μέτρο
μόνο και χάριν στη μουσική που σαλπίζει εκείνος.
Οι αγαπημένοι, φίλοι μαζεμένοι
κι ανάμεσά μας μαύρες τελείες.
Άνθρωποι, στριμωγμένοι κάτω από το φως της νύχτας η σκηνή
και η μουσική παράξενα κινητική,
σαλεύει ολάκερη καλντέρα χορευτών.
Παίζει το αγαπημένο όλων μας
και χανόμαστε, στραγγίζουμε.
Από τα θέλω και τα είμαι φτάνω
στο λιώνω κάτω από σκιές ιδρώτα
και οι μυρωδιές μου απλώνονται
στο πλήθος των συνεπαρμένων.
Μια συναυλία ακόμη θλίψης
του να περνάμε υπέροχα κι αξέχαστα.

*Από τη συλλογή “Πεζολίβαδα”, Εκδόσεις Θράκα, 2017.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s