Λουκάς Λιάκος, Ενδημία

Βρισκόμαστε ένοχοι μιας και τα όνειρα δεν έχουν ταβάνι. Είμαστε
αδιάντροποι κι οι ελλείψεις μας τραγουδούν σε τέλεια αρμονία. Ας
πάμε μια βόλτα. Θα ‘ναι σαν να αλλάζουμε τόπο. Ας περάσουμε
κάτω από τις σημαίες χωρίς τη δυσαρέσκεια του χαμένου. Κάποιος
που περπατάει μαζί μας είναι μια ολόκληρη ήπειρος, μια εποχή σε
εκκρεμότητα. Τα βήματα και οι στάσεις του είναι ο ρυθμός και η
παύση μιας περιφερόμενης πίστης, μιας αμφίβολης συναίσθησης
γούστου και λογικής. Κάποιος που εξομολογείται την αλήθεια το
κάνει γιατί ο πόλεμος τελειώνει κι εσύ θα με αφήσεις για πάντα
μέσα σε ένα μαύρο αυτοκίνητο. Μοιάζεις με ίσκιο σε ξένο κορμί
που δίνει πληροφορίες. Κι εγώ, νιώθοντας κάποιον ενδοιασμό
δεν είμαι άξιος περισσότερο από το να γράφω με την επιείκεια
της επαρχίας. Μ’ εξουθενώνει μια σου και μόνο λέξη πάει να πει,
να άλλος ένας χαμένος. Το βράδυ με λυπάται. Με το λίγο του φως
εμμένουμε στην υπερβολή όχι από ματαιοδοξία, μα από παράόοση.
Το μερτικό μας πέθανε, γεννήθηκε:

*Από τη συλλογή “Στροφορμή”, Εκδόσεις Straw Dogs, 2016.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s