Παύλος Δ. Πέζαρος, Δύο ποιήματα

Η κατάρα του Αδάμ

Για να μπορέσεις να σκεφτείς πρέπει να πράξεις.
Δεν ενθυμούμαι ποιος το είχε πρωτοπεί.
Μα η κατάρα του Αδάμ μας συντροφεύει
μες στη δουλειά μας,
στις μικρές μανίες μας.
Κόπος κι ιδρώτας
κόπος κι ιδρώτας
για όλη την υπόλοιπη ζωή μας.

Και πώς να ξαναβρούμε την κατανυξη
ορέξεων και επιθυμιών,
όλα προσφέρονται
με ακριβές αντίτιμο εννοείται.

Τα σκοτεινά κατάλοιπα του πάθους
στοιχειώνουνε τα όνειρα.
Και τα οράματά μας θρυμματίζονται,
συνθλίβονται καθημερνά από άηχες εικόνες
που αλλάζουνε σαν φύλλα τετραδίου
μπρος στις οθόνες συνεχούς ροής.

Θεσσαλονίκη, Οκτ.1989-Φεβ. 2001

***

Αποχαιρετισμός του χρόνου

Θυμήσου τον φίλο πριν πάει στα ξένα,
μετανάστης θα φύγει όπως ήρθε
να βρει άλλα χώματα πιο καρπερά.

Κάλεσέ τον στο σπίτι ένα βράδυ
να θυμηθείτε μαζί τα παλιά.
Τρυφερά να του πεις τα παράπονα:
«Άρχοντα χρόνε, σμιλευτή
φύσης νεκρής και ζωντανής,
σωμάτων κι ασωμάτων,
μας επαγίδεψες, θαρρώ, αριστοτεχνικά,
ή, έστω, αφεθήκαμε πες να παγιδευτούμε».

Να μην ξεχάσεις, όμως, να τον ευχαριστήσεις
γιατί σου φέρθηκε καλά.
Καιρός να πηγαίνει.

Ιαν.-Ιούνιος 2002

*Από τη συλλογή “Ο αχός κι ο βυθός”, Εκδόσεις Κέδρος, 2016.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s