Μαρία Γερογιάννη, Ποιήματα

Έρωτας και Θάνατος τονίζονται στην πρώτη συλλαβή
μα η Ζωή στην τελευταία

***

Ήθελε ένα χαμόγελο
μα το ‘φτιαξε μ’ ένα μολύβι
Σκάλισε στην πέτρα το λουλούδι, για να το δει
Δεν το πρόσφερε

Κουράστηκα κουκίδες να ενώνω, αδελφέ μου
να φτιάχνω το περίγραμμά σου

***

Η Στιγμή

Τα νιάτα φέρνουν βόλτες
Αβάσταχτα τα δικά της

Χαράζει τη στιγμή
Μ’ ένα χαμόγελο στο τζάμι το θαμπό, η μέλισσα το μέλι
της αφήνει
Μ’ ένα λουλούδι, μοσχοβολιά με τις ματιές περαστικών
Κι η θάλασα γεμίζει πέταλα, φρέσκα για τον γάμο της

Η εικόνα δεν είχε επανάληψη

***

Μόνο η μάνα του

Με τα μακριά της δάχτυλα
Στην κουπαστή της υπομονής
Αθόρυβη, σκυφτή
Μήπως και πιάσει χώρο, που θα στερούσε απ’ τους άλλους

Έφυγε
να μεγαλώσει το χώρο της

***

Στον Έρωτα

Η Ιουλία, η Αυγή, η Ευανθία
Κύκλος χορού στη μέση της αυλής
Τα νιάτα αναδύονται, δροσίζουν την κληματαριά
και οι χυμοί των σταφυλιών τα στήθη τους μελώνουν
Έτσι καλούν τον Έρωτα

***

Αντίο

Τη μέρα περπατά την όψη της
τη νύχτα μαγικές ελευθερίες
Χάρισε ζωγραφιστά αντίο
τα σκέπασαν τα χρώματα
Το βλέμμα της παρέσυρε το ρέμα

Δοκιμασμένη η ακτή και μες στα όνειρα
δεν γίνεται φωτιές να βάλει στον ορίζοντα

Κι ο έρωτάς του όρος το Παγγαίον

*Από τη συλλογή “Άδειοι στίχοι”, Εκδόσεις Γαβριηλίδη, 2012.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s