Χριστόφορος Τριάντης, Η μικρή οικουμένη

Ω, μικρή οικουμένη
πόσο μικρή φαντάζεις
σαν οι σκιές ανοίγουν –ξεδιάντροπα- τα στόματά τους,
ζητώντας παρατάσεις ζωής.
Και οι φτωχοί τα δόντια τους
διαφημίζουν, μήπως και ξεγελάσουν
τ’ αναπόφευκτο κι αλλάξει προορισμό.
Μα, και οι περισπούδαστοι
τους λογαριασμούς αυξάνουν
δίχως σταματημό.
Αισθάνονται τυχεροί,
μόλις οβολούς γεμίζουν την κοιλιά τους.
Ω, μικρή οικουμένη
ξεμένεις από λουλούδια
και θύμησες.
Τριχωτά πρόσωπα προετοιμάζεις
για λιτανείες άνευ δεσμεύσεων και οδύνης.
Και οι νέοι σου,
απλώνονται ολόχαροι
στις μηχανές πολλαπλασιασμού
να διαιωνίσουν το τυχαίο.
Ω, μικρή οικουμένη
απ’ τα δίκτυά σου
(σχεδόν) όλοι περνούν,
δίχως αγωνίες και τραγούδια.
Τους μεσίτες εκλιπαρούν
μήπως και πουλήσουν λίγη ηδονή
και αργοπορήσει η θλίψη.
Ω, οικουμένη
μες στο άπειρο
είσαι – πραγματικά – μικρή
κι άλλοι χαρακτήρες δεν χωρούν
πια στις σκαλωσιές σου.
Ομοθυμαδόν
ανεβοκατεβαίνουν
μαζί με αυταπάτες και αφέντες,
βγάζοντας συριγμούς,
όταν βλέπουν
τις πυρακτωμένες καταιγίδες
να τυλίγουν
πόλεις και σοφούς.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s