Βαγγέλης Αλεξόπουλος, Δύο ποιήματα

Γιατί το φεγγάρι είναι κόκκινο

Να βλέπεις την αιωνιότητα ανάσκελα
ξαπλωμένος, στην ταράτσα

Γύρω το σκοτάδι
και οι ανάσες των αυτοκινήτων

Αστέρια πέφτουν
σαν αποτυχημένα άλματα

Δαιμονισμένοι άγγελοι χορεύουν γυμνοί
χορούς μακρόσυρτους

Και η Σελήνη κοκκινίζει
απ’ την ντροπή της

***

Τα φεγγάρια

Όπου μαζεύονται πολλά φεγγάρια
αργεί να ξημερώσει

Γέμισε φεγγάρια ο γαλαξίας
Να δεις πώς στριμώχνονται
σαν αυτοκίνητα τις ώρες αιχμής στο ποτάμι

Όταν γράφεις συνεχώς το ίδιο όμορφο ποίημα
θα λαχανιάσει
και αυτό και εσύ
Δες πώς την πάτησε ο Γανυμήδης
Κατάντησε πρώτα γκαρσόνι, μετά φεγγάρι

Όταν μαζεύονται πολλά φεγγάρια
πέφτουν και σε πλακώνουνε

*Από τη συλλογή “Ο Αρχίλοχος έπεσε από τη Σελήνη με αλεξιπτωτο στην πόλη”, Εκδόσεις Οδός Πανός, Αθήνα 2018.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s