Χριστόφορος Τριάντης, Εργασία και σίδερα

Vesna Krasnec, The City

Ε, ύμνοι που πέφτουν

για την ανθρώπινη εργασία

(την αξία της βεβαίως).

Ω καλοί μου άνθρωποι

όλοι το γνωρίζουν: είναι το μέτρον το άριστον

της προκοπής και της αυτογνωσίας,

“ο μη εργαζόμενος μηδέ εσθιέτω”!

Κι αν υπάρχουν άνεργοι, πάλι καλά,

θα ’ρθει η σειρά τους στα νταμάρια

της εργατικότητας να διακριθούν (συντόμως).

Δεν μπορεί, η τίμια εργασία τούς πάντες

αποζημιώνει με ειλικρίνεια αριθμητική

(λογαριασμών και πληρωμών).

Ναι, αποκτούν ευεργετήματα

του μόχθου οι στυλοβάτες.

Χιλιάδες χρόνια, χιλιάδες (μα την αλήθεια)

τα χέρια και το μυαλό του εργατικού δυναμικού

σήκωσαν πράγματα σημαντικά:

κάστρα και πυροβόλα,

κοιμητήρια και παλάτια,

βόθρους και κλουβιά
(για ζώα κι ανθρώπους). 

Και τα θαύματα (επτά ή περισσότερα)

της ιστορίας

τα –εργατικά– χέρια τα ύψωσαν στον χρόνο.

Μα ξέχασαν οι αποκοιμισμένοι κύριοι

(που ηλιοθεραπεύονται ανά τις εποχές)

να πουν για τ’ ασήμαντα μνημεία

που στέριωσαν οι δρόμοι της αγίας εργασίας.

Να, για τα σίδερα μιλώ

(αιώνων και αιώνων)

που αλυσοδένουν γενικά

τον ήλιο, το φεγγάρι και τ’ αστέρια

να μην τα βλέπουνε οι όχλοι

και οπισθοδρομούν,

παρακάμπτοντας των ευνούχων

τις ολοστρόγγυλες διαταγές.

Τα σιδερένια σχοινιά που δένουν τη χαρά,

μέχρι να λιώσει

και πίκρα σαν στέρφα θάλασσα να γίνει.

Τις χρυσές αλυσίδες που σφίγγουν

τις ανάγκες των φτωχών,

μέχρι να γίνουν μακρινές επιθυμίες,

ηδονικά φτιασιδωμένες,

έτοιμες προς πώληση

κι όχι προς αγορά.

Τα σιδερένια μαντίλια που τα μάτια

κλείνουν για να θωρούν το σκοτάδι σαν φως

και τους τυφλοπόντικες

ομορφότερους να βλέπουν απ’ τα χελιδόνια.

Τους σιδερένιους χαλκάδες που τρομάζουν τις ζωές

και πεσκέσι στον διάβολο τις δίνουν,

έτσι για την εύρυθμη λειτουργία των αγορών

και της φύσης (δευτερευόντως).

Τα σιδερένια αυγά που φυλακίζουν

σάρκες και κανόνια μαζί,

μέχρι μπάλες κρεάτινες να γίνουν

και στην ανθρωπότητα να χιμήξουν (με κραυγές),

για να δειπνήσουν οι οπλουργοί

στα πεδία των μαχών (με κόκαλα και αίμα).

Τα σιδερένια κουτιά

που το ψωμί δηλητήριο το κάνουν,

για να τρωγοπίνουν οι καθωσπρέπει κύριοι

σε εκκλησίες και  ζυθεστιατόρια

κι ύστερα να σκοτώνουν τους τρελούς

που βρίζουν τους εμπόρους (των ψυχών)

σαν σκυλεύουν τους αθώους.

Σίδερα αόρατα που κι εμένα δένουν,

τις λέξεις να ξεχνώ

και τα αφεντικά της χυδαιότητας

να ευλογώ,

παρέα με τους δήμιους

με τα σημαδεμένα πρόσωπα.

Ναι, είναι γεγονός πως τους δήμιους

(και τους εκτελεσμένους)

κάθε μέρα τους δείχνουν στα παιδιά

τον θάνατο και την αισχρότητα

να συνηθίσουν.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s