avoir και être

ΈΛΕΥΣΙΣ - ένα ταπεινό ενδιαίτημα αθανασίας

Έπειτα είναι κι οι στιγμές
που αναρωτιέσαι αν θα αρθεί ποτέ,
το σεντόνι με τις πέτρες
όπου γυαλίζει
μαύρο κι αχνιστό
το αρθρόποδο της μελαγχολίας,
ή αν θα πάψει ο υπερκείμενος σίφουνας
να μακελεύει ό,τι βρει,
τις παλιές φωτογραφίες των συλλόγων που σε περιέχουν
-και πλέον οι ραδιουργίες τους
εξυφαίνονται σε ένα ονειρικό κενό-
τη μακρά λίστα
των λησμονημένων φίλων
που κατέληξαν
προσδοκώντας ανάσταση
και ζωή του μέλλοντος αιώνος,
και μια ασπρόμαυρη εικόνα σου
με χοντροπάπουτσα,
όπου ένας έκθαμβος πιτσιρικάς
ακολουθεί τις πεταλούδες
που είναι πιο βαριές κι από τους ελέφαντες,
ανηφορίζοντας προς την Πορτ ντε Κλινιακούρ
μα βγαίνει
ξανά και ξανά στην Ελευσίνα,
με νυχιές στα φρύδια
και στο στόμα μια σχισιά
σα λαγόχειλο.
– Πρώτα να μάθουμε να κλίνουμε
τα ρήματα avoir και être, Constantin…
(που έλεγε κι ο μεσιέ Μερτζάνης._)

ΚΛ – 21/05/2018

View original post

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s