Θωμάς Δ. Τυπάλδος, Πεθαμένοι / Ζωντανοί

Τώρα που οι ποιητές, από τον Όλυμπο για τα καλά έχουν κατεβεί,
τώρα που ο Ορφέας έκανε τον Άδη ερέβινο λημέρι,
ενώ η Ευριδίκη, κλώθει στις αρτηρίες της επωδούς κοντοκουρεμένους.
Τώρα το σώμα ατελέσφορα, με τάφους είναι στρωμένο.
Ουρητήρια που στις τρύπες τους μπεζ πηκτό υγρό μπολιάζει.
Η σύλληψη μιας ιδέας που εξανθήματα σαυροειδή εκθειάζει.

Το μεσημέρι, χτυπούν οι κάργες τα κεφάλια τους στης πυράς
το αυλάκι.
Μετά από πέντε αναστεναγμούς
δυο με έξι δεήσεις,
μια ιερομόναχη στέρηση, μια απέλπιδη ρίμα.

Αν στον παρακείμενο, υπερσυντέλικος χορταριάσει,
το ρήμα θα μείνει άβαφτο,
το ουσιαστικό, θα γυμνωθεί στα πόδια του επιθέτου.

Ένα φάρμακο αναρριχούμενο
– σε άναρχα βυζιά
– σε γυμνοσάλιαγκα σαλιέρα
στωϊκά, ένα σύνδρομο μαζοχιστικό
να βρει και ν’ απανθρακώσει.

Τώρα που τα ποιήματα βρήκαν στουπί,
τώρα που βρήκαν σπίρτα,
τώρα που βρήκαν το σθένος – την ορμή,
τώρα θα γίνει της πουτάνας.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s