Γιάννης Λειβαδάς, από τα “Κενά τεκμαιρόμενα”

Χαμένος μέσα σ’ αυτό που απουσιάζει,
αυτή είναι η άπταιστη κουβέντα.
Όχι δα απών μέσα στης άγνοιας την τάξη.
Μεσολάβηση τελεολογίας που σαφρακιάζει
την παραμέληση των θεωριών.
Το άπειρο να προσκυνηθεί στο πέρασμά του,
απ’ το μηδενικό’
υποδεκτικός ο ένας που ανεγείρει τον παλμό του,
αποσβολωμένος στη δημιουργία που τον κατατρώει.
Φρονώ πως θέλησα να δημιουργήσω ετούτο
να εμφανιστεί πραγματοποιημένο μετά από πενήντα
επτά χρόνια συνειδητοποιώντας φημολογίες σχετικά με το
εκδιδόμενο ρεύμα της προφητικής του
περιπετειογραφίας. Ένα τικ. Μία σύσπαση.
Έτσι, εντελώς συνθλίβεται αυτή
τη στιγμή εκείνο που θεωρώ πως υφίσταται.
Ακόμη και αν στον χρόνο της ερχόμενης στιγμής μπορώ
να είμαι πολύ σίγουρος, αφού είμαι στιχόθεν
εκδιωγμένος, ότι ο πολιτισμός που αντιμετωπίστηκε
με τέχνες υπήρξε αξιολύπητος.
Τα ενδεδειγμένα δεν είναι για το μεγαλείο
των περιστάσεων, για όσα σμίγουν βελτιωμένα
από τέτοιο έργο φυσικών καθηκόντων.
Προς το παρόν, ωστόσο, εκεί που ζει η μέρα κι
εκεί που επισημαίνεται η νύχτα,
κείται η τόσο στενή σχέση με το χθες.
Ενεργητικό που μετριέται ως επιρροή.
Είχα ένα θέλημα, συσπειρωμένος αμυδρά, προβλέποντας
όσα αναπόφευκτα συντήρησα
σε επόμενη μαθητεία μου,
ώστε μαζί τους να ασχοληθώ:
επιχείρηση κατανόησης συμφερόντων.
Τέτοια είναι η γονιμότητα της μελέτης ενος
εντυπωσιακού φαινομένου για μία περίοδο τελειότητας
που μαρτυρά την ηλικία της μέσω αυτονομίας.
Η κενότητα που με διέπει δεν καταπεφτει σε ερημιά.
Μ’ έκανε ο εαυτός εξοικειωμένο
με τη λιγούρα του τίποτα.
Αυτό που εντόπισα, τα κίβδηλα το μιλούν
απερίφραστα.
Και το διαβάζω τώρα λεκιασμένος απ’ τα τόσα τσιγάρα.
το πρώτο και τελευταίο χειρόγραφο του πρώτου
και τελευταίου ποιήματος ανεξαρτήτως ενδιαφεροντος που,
σκέψου να, έγκειται σε αποθεραπεία υποκειμένων.
Λες κι έχει σημασία να καταρρέεις με σπινθήρες.
Υλικώς ευημερών, έχει γούστο’ αναφανδόν αφιλόδοξος,
λίαν παραστρατημένος ως εκδορά
κακοφορμισμένου ύφους.
Παντελώς μοναχικός κατα μήκος της γραμμής
αφηρημένων ιδεών.
Λέω στον κόσμο πράγματα που δεν αποδεικνύονται
από κόσμο,
τα οποία είναι αδύνατον να πω.
Δύσκολο τη σήμερον να βρω κάποιον
που δεν υποκύπτει σε επιπλοκές.
Σημειωτέον, ας όψονται κι ας ήδονται οι γνωμοποιήσεις
της νευρικής κατάπτωσης.
Βάλε τον δείνα να αντεξει τις κλίσεις του.
Τον βάζω με το παραπάνω.
Ουδέποτε θεωρώ αξιοσημείωτη την απεικόνιση μιας
ασυνήθιστης κατάστασης του νου.
Δες που τους είναι τόσο πολύτιμο εκείνο το φιάσκο,
το πρόστυχο εκείνο χαχανητό,
στο οποίο στηρίζονται οι μερικές τους ολισθήσεις.

* “Κενά τεκμαιρόμενα” (Παρίσι 2013-2015), Εκδόσεις Κουκούτσι 2017.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s