Γεράσιμος Λυκιαρδόπουλος, Τρία ποιήματα

“ανία”

Άλλοι πεθαίνουνε στ’ αλήθεια
με τσακισμένα χέρια γόνατα συνθήματα
με την απελπισία μπηγμένη στην καρδιά τους μέχρι τη λαβή
δεν γονατίζουν ούτε πόντο τη ζωή τους
πεθαίνοντας δαγκώνουνε το θάνατο στό λαρύγγι —

κι εσύ
ξαπλωμένος στο γρασίδι
με την ωραία λιακιάδα στα μαλλιά σου
παίζεις το κρυιρτοΰλι μέ τή λύπη!

***

θύμηση αγγέλου

Τώρα λένε πως πέθανε
κι αυτή επιμένει να υπάρχει
μέσα στα θρέμματα της αντοχής μας και της νιότης μας
κάποτε ακούω την πηγή του μακρινού της γέλιου
παλίρροια από ξανθά μαλλιά και στίχους
οξυγόνο γι’ αυτή την ποίηση που αργοπεθαίνει
μες στα σαγόνια του 1969.

***

Πρωτομαγιά 1961

Λάμπουν πολύ ψηλά της αδικίας τα παράθυρα
η τράπεζα βασιλεύει πέρα ώς πέρα
ριζωμένη στη δική μας δυστυχία
τόσα χρόνια νύχτα στην πατρίδα μου.

Η αλήθεια κλαίει
πνίγεται μέσα στα ωραία λόγια
σπαράζει μες στη φρόνιμη σιωπή
— όμως εγώ
χωρισμένος μιά γιά πάντα
απ’ τη λαμπρή μου σταδιοδρομία
μιλώ γιά σάς
εργάτες βουλιαγμένοι ακόμα
μες στή μουντζούρα του ηλεκτρικού μεσαίωνά μας
μιλώ για σας με τήη φωνή μου ολόκληρη
κι η λευτεριά τραντάζει πάλι την ερημιά τουύ στήθους μου.

*Από την ενότητα “Στοιχεία βιογραφίας” (1962) που περιλαμβάνεται στο βιβλίο “Ραγισμένο ταμπούρλο”, ύψιλον/βιβλία, Αθήνα 2006.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s