Αντιγόνη Βουτσινά, ραμμένη εντός

Το κοριτσάκι βγαίνει από το δέρμα μου

επτά και δέκα ακριβώς.

Ξεκρεμάει τα ερπετά απ’ το ταβάνι,

και τα περνάει στο χοντρό βελόνι.

Δεν με κοιτάζει ποτέ.

Αντιθέτως,
εγώ την παρακολουθώ

να κατεβαίνει στην άδεια στέρνα

και να κεντάει

τη μαύρη πεταλούδα

στο νυφικό μου.

(Κάποτε 

θα ̕ναι Παρασκευή,

θα ̕χουν τελειώσει οι κλωστές

κι έξω θα βρέχει.)

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s