οι νικολακόπουλοι

είμαι εγώ αυτό το άλλο
με επίθετο κενό;
… σαν την κενή σελίδα
που έχω μπροστά μου;
μπορεί, αλλά νομίζω πως οχι.

Το όνομα φίλε μου,
μόνο κενό δεν είναι.
Βαφτίζει σελίδες
και στην αγιοσύνη του σε παραπλανά.

έχω κολλήσει λίγο…

Φοβάσαι πως στο βάλτο που μας φύτεψαν
δεν υπάρχουν πατημασιές.

αυτός ο βάλτος είναι
η προσωπική μου ήττα,
στενά δεμένη στην κανονικότητα,
με ρουφά μέσα του
και εγώ κάνω πως
κοιτώ αλλού.

Μα οι σκιές των ονομάτων
κρύβονται στο χρώμα του λόγου.
Όσα μάτια κι αν άλλαξα,
ποτέ δε βρήκα τη σύνταξη
και τη γραμματική της εξουσίας.

Επιμένεις σε ένα όνομα,
μήπως επίθετο να πω;
που δεν έχει καμιά αξία.
Ίσως γι’ αυτό και να σημαίνει
τόσα πολλά μέσα μου.

Δεν ξέρω τι σημαίνει, τι.
Η πιο σημαντική επί-θεση
είναι η αναγνώριση που έπεται της γέννησης.
Το αποδεικτικό ότι ανήκεις κάπου.
Μονάχα η ανάσα μου,
το κλάμα μου,
επανέρχονται
για να μαρτυρήσουν την ανώνυμη θυσία.

Δεν έχω “μέσα” να ανατρέξω
ούτε άλλες λέξεις
για να περιγράψω το παράδοξο.
Δε βρίσκω σώμα στη σκιά της ύβρεως
κι απ’ το φόβο απλώς βαβίζω
μπαμπαμπα
προστάτεψέ με
pater familia αγκάλιασέ με
κι εγώ ως αντάλλαγμα
θα τιμώ το όνομά σου.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “τσακμάκι”, τεύχος 07, άνοιξηκαλοκαίριφθινόπωρο 2017.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s