Ιωάννα Διαμαντοπούλου, Δικαιούσαι έναν κόσμο!!

με τα παράθυρά του ξηλωμένα
να κρέμονται απ’ το σύμπαν,
στις οκτώ να περνάει ένα τρένο αγχωτικών συλλαβών,
στη σκιά ενός μεγάλου ανθρώπου
να ξεκουράζονται πολλοί μικροί ἀνθρωποι
και αυτό να το λεν Εξορία.

Οι φούρνοι που ‘ψηνε τα ψωμιά της η πραγματικότητα
κλείσανε
μιά σιωπή ρίζωσε στις μέρες,
έκτοτε έπεσε η τιμή τους κατακόρυφα..

Δεν αγοράζεται όμως ο χρόνος.
Άνθρωποι συντεταγμένοι απέναντί του,
πόνεσαν με τον ίδιο τρόπο,
φόρεσαν τις ίδιες λύπες,
και βγήκαν να λουστούν
στις ανοιξιάτικες μέρες.

Όλοι μέσα τους έχουν ένα μικρό δάσος,
εκτεθειμένο στον κίνδυνο ερωτήσεων.

Εκεί ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και μέλλον
γίνονται περίεργες συναλλαγές,
που δυστυχούν οι λέξεις όταν πρόκειται να τις περιγράψουν.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s