Μαρία Γερογιάννη, Πέντε ποιήματα

Piergiorgio Branzi, Ο μικρός με ένα ρολόι (Comacchio, Ιταλία, 1955)

Τελευταία Πράξη

Ο κότσος των μαλλιών σου σταθερός
κρυμμένα μέσα όλα τ’ ανεκπλήρωτα
Ο καθρέπτης πίσω απ’ την πόρτα
ανοιγόκλεινε τη ζωή σου

Τόλμησες πριν απ’ το τέλος
Μαλλιά λυμένα, ξανθά, σγουρά
και κόκκινα χείλη
Έτσι να τ’ αγγίξει ο έρωτας
Είπες, να δω τον καθρέπτη

***

Μόνος

Το βάζο στο τραπέζι
και μέσα τα χρυσάνθεμα
Μόνο ένα τραπέζι

Αχ, φίλε μου
σε είχα ποτέ

***

Όπως το χιόνι και η σκιά

Η σκιά φώτισε το μισό βουνό
Το χιόνι έλιωσε και άσπρισε το άλλο μισό

Οι πληγές δεν είχαν φωνή, να μην ξυπνήσουν τη σιωπή
Άνοιξε το παράθυρο στη δύση
Σκορπίσηκε στον Ουρανό της λήθης

***

Η μια όψη

Ανάσημα πέτρινο
Βλέμμα λευκό του πάγου
Το πουκάμισο από μαλακό ύφασμα

Κι έτσι το σώμα ανθρώπινο έγινε

***

Μεσόκοπη Πόλη

Δρόμοι, πλατείες, τοιχία, πλακόστρωτα
στη δίνη της προοπτικής
Τραπέζια και μεσόκοπες κοιλίτσες
Θέα οι κρεμάστρες ιδεών
Γονατισμένα βλέμματα
κουράστηκαν στα μέλλοντα
Το “Νέον-Καφεστιατόρια”, εφημερίδες στα τζάμια
Δεν είναι πλέον νέον
όπως η νέα φυλλωσιά

*Από τη συλλογή “Άδειοι στίχοι”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης, 2012.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s