Ηλίας Θ. Παππάς, Τρία ποιήματα

09:00
(άγουρο ξύπνημα, άνευ ονείρου)

Όσο στέκομαι και την κοιτάζω δεν θα βγάλει άχνα
η παλιά, μισοτελειωμένη ζωγραφιά.

Οι σκόρπιες μολυβιές, οι πολύχρωμες μουντζούρες
δε χαρίζουν εικόνα – μόνο πάνω, ψηλά
κάτι σαν ουρανός απλώνεται
την ώρα που κάτω, χαμηλά, κάτι σαν άνθρωπος ή σκύλος
πάει να ξεκινήσει.

Απ’ τον ορίζοντα – αν είναι – αχτίδες ή βέλη ρέουν
στην ανοικτή παλάμη της γης
και γύρω τριγύρω στο σπίτι – αν είναι –
χορεύει ο φαφούτης φράχτης μες στα αγριόχορτα.

Ανοίγω την πόρτα χωρίς να ξέρω ποιος είναι ο δρόμος
και ποιος ο λαβύρινθος.

***

10:00
(γνωστός προορισμός, άγνωστο ταξίδι)

Έφτασα άξαφνα στην πρωτεύουσα
κι η σημαδούρα του ανθρώπου εχει χαθεί.

Μπλέχτηκαν οι λεωφόροι και τα σοκάκια
η νύχτα με τη μέρα
παραπόταμοι σκοτάδια βαθειά στο φως κυκλοφορούν
το δίκαιό μας σε ξένα σώματα
και το εγκλωβίζουν.

Απ’ άκρη σ’ άκρη επικρατεί η τάξη του τέλους
καθώς περνάνε με τα ατροφικα τους άκρα
ηλιοκαμένοι οι γερανοί.

Ερείπια συμμαζεύονται
ελπίδες συγυρίζονται.

***

11:00
(μετεκλογική συγκέντρωση, έκλειψη)

Ο Πρωθυπουργός έβγαλε επινίκιο λόγο κι όλες οι μυθολογίες εκτροχιάστηκαν:
«Η ΕΚΑΤΗ ΑΠΕΡΧΕΤΑΙ! ΑΝΑΙΜΑΚΤΕΣ ΟΙ ΦΛΕΒΕΣ ΣΑΣ!»
…ζητωκραυγές…
«ΑΝΑΓΚΑΙΑ Η ΛΕΡΝΑΙΑ ΠΤΩΣΗ!»
…επευφημίες…
«ΣΙΣΥΦΟΣ ΕΜΕΙΣ, ΒΡΑΧΟΣ ΕΣΕΙΣ!»
…πώρωση…
«ΜΑΥΡΗ ΣΗΜΑΙΑ ΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ!»
…λύτρωση…
…λύτρωση!

Έβγαλε λόγο ο πρωθυπουργός και τα χειροκροτήματα έπεφταν βροχή
όπως οι νυχτερίδες σύννεφα απ’ τα σκοτάδια του ήλιου.

*Από τη συλλογή “Οι αρνήσεις μιας ημέρας”, Εκδόσεις Στοχαστής, Χειμώνας 2013-2014.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s