Σταύρος Μίχας, Δύο ποιήματα

Γυμνή στιγμή

Γυμνή στιγμή
η μυρωδιά του ήλιου στα χαλίκια

Στο σκιερό ρυάκι
θροΐζουν λαμπυρίζουν τα νερά

Ένα φτερό ηχεί στον άνεμο

Μύρισε την αύρα του σύννεφου
τις μέρες που έρχονται ησύχασε
μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο μήτρα
όπου τρομάζει το δέρμα σου στον ήλιο
και τρίζει ο πάγος μες στα χόρτα.

Για να υπάρξεις αληθινός εαυτός
να βλέπεις σιωπηλός
ποτέ το ίδιο δυο φορές.

Σώμα γυμνό
πλυμένο στους καταρράχτες του γαλαξία
στη μουσική της καρδιάς
καθώς τραγουδάς από μέσα σου
μη σκέπτεσαι
τι να κάνεις τι να μην κάνεις

Στα όρια της φωτιάς σου
βγάλε το τίποτα
διαπέρασε με μιας όλα τα πράγματα

να καείς στο απόλυτο μηδέν

για να ’σαι ολοζώντανος στο φως
στο κέντρο παντού τ’ ουρανού.

***

Πιο πέρα

Μες στη διάφανη σιωπή
αναπαύεται ο χρόνος

Η σιωπή ανταλλάσσεται με σιωπή

Αν κλείσεις τα μάτια σου
ένας πελώριος ήλιος
σε πλημμυρίζει από μέσα
μουσκεύει τις μέσα όχθες σου

Αν τ’ ανοίξεις
τα νερένια μάτια σου πνίγουν
τον κοιμισμένο κόσμο.

Πιο πέρα απ’ τον εαυτό μας
η σιωπή μας διεκδικεί

Πιο πέρα απ’ τη νύχτα
καθρέφτες του νου παλεύουν.

Προσεύχομαι για τη συντριβή
κάθε μου σκέψης
μια ολοσχερή συντριβή
μέσα στο κενό
μες στη διάφανη σιωπή.

Στολισμένος με αδιαφορία
σε μια αιθέρια ελευθερία
να διαπερνά το αυγινό μου δέρμα

Ανοίγομαι στον εαυτό μου
κι αφουγκράζομαι
το φως στο άυπνο αίμα.

*Από τη συλλογή “Το άπειρο της σιωπής”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, Αθήνα 1998.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s