Νίκος Σταμπάκης, Τέσσερα ποιήματα

TEA-SHELLS

Η νυφική μπαλλάντα ακόμη λάμπει το πρωί
Στον παιγνιδότοπο όπου τ’ άστρα
Είναι μικρά χοιρολοΰλουδα με
Το χρώμα του χρόνου
Και τα γελαστά τραγούδια
Των δασών
Οδηγούν σε παραδείσους
Ιερής τσίκνας

Στην ετικέττα του ρουμιού
Ζωγραφισμένα λείψανα
Στα βλέφαρά μου το γέρικο πλοίο
Των καταδίκων

Το ματωμένο πρόσωπο
Της αγάπης
Έρπει
Στο εσωτερικό της κάννης
Του ψεύτικου τουφεκιού

Στο ποταμόπλοιο Skyriver
Τα χείλη του θεού
Είναι μαξιλαράκια
Για τ’ αλογάκια
Της παναγιάς

Χιονόφυλλα
Υδραργυρική αφή
Πού οδηγούμαι;
Πού έχω αφεθεί;
Ποιος είναι κείνος που πεθαίνει
Σε πράσινες λίμνες;

1988

***

ΑΦΟΣΙΩΣΗ

Οταν το μάτι αγάλματος π’ απαθανατίζει τον κολοσσό της Ρόδου σε στάση προσοχής
Μπρος στο διάβα τριών παρθένων με ρόδια
Ραντίσει το βάθρο με δάκρυα και ξερό χαλάζι
Θα σου μηνύσω αγάπη μου καθώς ο ουρανός μηνύει στ’ αναστάσιμα βεγγαλικά
Την διαρκή του αφοσίωση
Καθώς και την τακτοποίηση εκκρεμότητος π’ αφορούσε το μέγεθος κεραμιδιών
Θα σου μηνύσω μ’ εντεταλμένο δικολάβο
Την οριστική νίκη των ασμάτων μου απέναντι στα τρομερά κύμβαλα του θανάτου
Την επικράτηση του υπερφυσικού βύσσινου απέναντι στις φαβορίτες π’ εστήριζαν κατακόμβες
Όπ’ αντηχεί αδιάκοπα η φράση, «Τα πάντα είναι χαμένα,
«Χαμένα όπως φαντάρος σ’ εμποροπανήγυρη
«Χαμένα όπως αηδόνι στο σεντούκι
«Χαμένα όπως ρολόι μες σε πηγάδι
«Χαμένα όπως αστέρι σ’ έναν κουμπαρά
«Χαμένα όπως πυξίδα σε νεκροταφείο
«Χαμένα όπως φιλί μες σε βαγόνι
«Χαμένα όπως γραμματοκιβώτιο στην ομίχλη
«Χαμένα όπως ζαχαρωτό σε υπηρεσιακή τσάντα
«Χαμένα όπως μια γυναίκα μες σε σύννεφο από κιμωλία
«Κτλ.».

1990

***

ΟΔΟΣ ΑΠΟΒΛΗΤΩΝ

Η ζωή
Δεν θυμάται
Όσους ζουν κάτω
Απ’ το τραυλό φως

Και όλες
Οι απελπισμένες
Δεήσεις
Κι οι εκλεπτυσμένες κινήσεις
Δεν θα τους σώσουν

Όταν κοιμούνται
Θυμούνται τον έρωτα που χάθηκε
Στην λεωφόρο των σκοτεινών
Μπλε κυμβάλων
Που την λικνίζουν
Οι τσιμπίδες των καστανάδων

(Τσέλλο τον Δεκέμβρη
Τα μελοροδάκινα
Ή σαν κηλίδες αίματος
Στα νύχια του St. Paul’s)

Κι όταν ξυπνούν
Βλέπουν τον κόσμο
Να περιμένει
Κάτω από τον ήλιο
Οπου φαίνονται όλα
Τα σημάδια
Της κληρονομικής
Ασθενείας

Η ζωή
Δεν λυπάται
Οσους ζουν κάτω
Απ’ το τραυλό φως.

1988

***

ΜΑΤΑΙΟ

Τι θέλεις
Τι περιμένεις
Μες στα ψυχρά
Τοιχώματα
Στα
Ακονισμένα
Βροντερά
Μαχαίρια
Στα πιθάρια
Με τα φίδια
Που οι συριγμοί τους
Βουίζουν
Στο μυαλό σου
Όπως κάποτες
Ο ύμνος
Των φοιτητών—
Μια νύχτα
Πεντακάθαρη

Στο βάθος
Η εκκεντρική
Πανοπλία
Παρίστανε
Τον άγιο
Γεώργιο.

1988


*Από το βιβλίο ‘Το μπαούλο με τις μπίλιες”, Εκδόσεις Φαρφουλάς, 2007.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s