Έκτωρ Κακναβάτος, Δύο ποιήματα

ΚΑΤΑΜΕΣΗΣ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ

Παγιδευμένη στο σταματημένο τρένο η νύχτα
νεύριαζε που νυχτώθηκε καταμεσής της κόλασης
-ανατιναγμένες ράγες-
Περνούσε ή ώρα … νεύρα.

Ο Φλωρεντινός κλειδούχος Ντάντε Άλιγκιέρι
γάτα φονιάς -ψόφιο ανάμεσα στα δόντια του
το καναρίνι-
ρίχνει το κλειδί στον Άρνο,
μας γυρνά τις πλάτες πέφτοντας με τα μούτρα
τρίτη διόρθωση στα θρυλικά δοκίμια του Ίνφερνο.

… βρέφη του ουρανού βύζαιναν μέδουσες
Πελαγία η οίμώζουσα η μόνη απ’ τα ψυχανθή
λείαινε τον γηραιό υμένα της ξεχειλωμένο
από τροπάρια του Νυμφίου

Ποιός σταθμαρχεύει εδώ ώ πρόχρονε;

Φαρδύ σιρίτι στο πηλήκιο ανία του Αριστοτέλη
και καλά που αδιάφορος με το σ υ μ β ά ν
καλά που πάνω-κάτω σουλάτσο στην πλατφόρμα
σταυρωτά πισώπλατα τα χέρια
μα να σφυρίζεις φάλτσο το αρχαιοπρεπές
ιδιόμελο «ενισχύσατε την αποπεράτωσιν των φορβάδων»
Έ, οχι, basta!

***

ΑΣΘΕΝΗΣ ΗΧΟΛΗΨΙΑ ΑΠΟ K.GODEL

Είναι που εμμένοντας αξιωματική
που πάει να πει ανύμφευτη
ούτε το μη αληθές κρατάει στη μήτρα της
ούτε το μη ψευδές ή ένθεν των θυρών Φιλοσοφία.

Και δεν φτουρά που ανακαλεί
ανιόντα πλημμελήματα κεκοιμημένων.

Δεν ακούει ότι εντός του ηχοπυρήνα της
ευτυχεί ο θόρυβος διεγερμένων έξισώσεων
ούτε που ύποψιάζεται ότι το μη αποφασίσιμο
είναι εμφυτευμένο γονιδίωμα εντός της
ούτε που το σύνδρομο της αναυδίας
ακυρώνει τους συγκλητικούς της
και τον οποίον ορθοπεδικό διάκονο
που μέ τον παρατατικό του βήχα
στα έετι του και έτι
εκλιπαρεί επιδότηση για εξολκέα.

*Από τη συλλογή “Στα πρόσω ιαχής”, Εκδόσεις Άγρα, Φεβρουάριος 2005.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s